Ετικέτα: καθημερινότητα

Η ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΜΙΣΟΥΣ (της Ιωάννας Μουτσοπούλου)

Η σημερινή παγκόσμια κατάσταση δεν αφήνει πλέον περιθώρια για αμφιβολίες και αυταπάτες ελπίδων για έναν κόσμο ειρήνης και δημιουργικής ζωής.

ΠΟΛΙΤΗΣ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (Σκέψεις με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Δημοκρατίας)

Η Δημοκρατία αποτελεί προϊόν πολιτισμού. Δεν είναι απλά ένα πολίτευμα -όπως ίσως πολλοί πιστεύουν – αλλά χρειάζεται κατάθεση ζωής, αγώνα εσωτερικό, ώστε αφού την κατακτήσουμε πρώτα ως τρόπο ζωής, έπειτα να την υπερασπιστούμε ως...

Η ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΦΙΛΟΖΩΙΑΣ (του Κώστα Αλεξίου)

Συχνά στην καθημερινότητά μας συναντάμε λέξεις οι οποίες είτε έχουν χάσει το νόημά τους είτε το περιεχόμενό τους είναι διαστρεβλωμένο ή αλλοιωμένο σε τέτοιο βαθμό, που κάθε προσπάθεια επανάκτησης του αρχικού τους νοήματος είναι...

Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ (του Δημήτρη Α. Δημητριάδη)

«Τη γη δεν την κληρονομήσαμε, την έχουμε δανειστεί απ’ τα παιδιά μας». Υπάρχει κάτι παρανοϊκό στον τρόπο με τον οποίο διαχειριζόμαστε τη γη. Βρισκόμαστε στη μεγαλύτερη σύγκρουση της ιστορίας μας, στη σύγκρουση με το...

Η ΑΠΟΑΝΑΠΤΥΞΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗ Ή ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ;

Η νοητική στάση που προάγει τη αποανάπτυξη είναι δυσκολοχώνευτη από αρκετούς προσκολλημένους στο φθαρμένο κλισέ «δεξιά-αριστερά». Ίσως γιατί προσπαθούν να την ερμηνεύσουν με τα εργαλεία της νεωτερικότητας, με θεωρητικά μοντέλα και νοητικές κατηγορίες που...

Η ΑΥΤΟΫΠΟΝΟΜΕΥΣΗ ΤΗΣ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΝΟΗΣΗΣ

Η σύγχρονη περιβαλλοντική καταστροφή έχει τη ρίζα της σε μια ρασιοναλιστική-λογοκρατική αποϊεροποιητική αντίληψη της ζωής. Ξεκίνησε ως μια αντίδραση στην τυραννική εκκλησιαστική δογματικότητα του μεσαίωνα, ενδοβάλλοντας την αμφιβολία: το «Cogito ergo sum”–“Σκέπτομαι άρα υπάρχω»-...

Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΙΔΙΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ

Το πόσο η δημοκρατία πάσχει εδώ και καιρό είναι γνωστό και αισθητό -αν και όχι στον ίδιο βαθμό από όλους- αλλά όλοι εξακολουθούν να αισθάνονται ότι είναι πολίτες που εκδηλώνουν τη βούλησή τους συμμετέχοντας...

Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Σε περιόδους κρίσεων μια στάση αποτίμησης πάνω σε θεμελιώδη στοιχεία του πολιτισμού μας είναι λογικά αναμενόμενη. Τι μας οδήγησε ως εδώ, γιατί εγκαταλείφθηκαν αξίες και καλές πρακτικές του παρελθόντος, και κυρίως πού μπορεί να...

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΔΕΜ

Η ιστορία είναι μια φλούδα πάνω από το μάγμα της ειρήνης. Αν η ιστορία αξιοποιήσει την τεράστια αυτή ενέργεια της ειρήνης, αν αντλήσει από τα ηφαίστεια της χαράς και των ποιημάτων, τότε θα χάσει...

ΠΛΟΥΤΟΣ (του Γιάννη Μακριδάκη)

Διανύουμε αυτές τις μέρες άλλη μία τεχνητή έξαρση της τεχνητής κρίσης. Τεχνητές εξάρσεις και κρίσεις ενός τεχνητού, ατελούς αλλά, το χειρότερο, ανόητου συστήματος, το οποίο, θεμελιωμένο επί του λάθους ορισμού του πλούτου, βρίσκεται δέσμιο...

ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ (του Γιάννη Μακριδάκη)

Είναι πλέον απολύτως ξεκάθαρο για όποιον έχει την στοιχειώδη ικανότητα να αντιλαμβάνεται και να κατανοεί τον κόσμο, ότι έχουμε τα εξής δεδομένα: 1. Η άκρατη και ολοένα αυξανόμενη με φρενήρεις ρυθμούς παγκόσμια κατανάλωση φυσικών...

ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΛΗ ΣΧΕΣΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΙΣΧΥΟΣ (του Γιάννη Ζήση)

Η σύγχυση και ταύτιση δικαιοδοσίας και συμφέροντος μέσα από τον φόβο και την αλαζονεία οδηγούν σε μια εμπλοκή χωρίς προηγούμενο. Στην πραγματικότητα η σύγχυση αυτή ανασύστησε τη «Λερναία Ύδρα» της διεθνούς κοινωνίας της ανθρωπότητας

ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΣΤΟΝ 21o ΑΙΩΝΑ (του Γιάννη Ζήση)

Ο πολιτισμός κρίνεται σε δύο επίπεδα: στο ατομικό και στο συλλογικό. Στο ατομικό κρίνεται από τις προσαρμογές αβλάβειας που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος απέναντι στον εαυτό του, στη φύση και στους άλλους …

ΤΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ – ΤΟ ΣΩΜΑ ΩΣ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΕΙΡΗΝΗΣ (του Γιάννη Ζήση)

Το σώμα, αν και είναι στο επίκεντρο της προσοχής του ανθρώπου, έχει, ουσιαστικά, παραγνωρισθεί, γιατί, από το ένα μέρος, κατανοείται μόνον εργαλειακά και με  βάση το φαίνεσθαι και, από το άλλο μέρος, έχει άρρηκτα συνδεθεί άρρηκτα με τον φόβο του θανάτου…

ΕΙΡΗΝΗ, ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ (του Γιάννη Ζήση)

Η κεντρική ιδιομορφία της ανθρώπινης εξέλιξης και ιστορίας βρίσκεται στο γεγονός ότι στον άνθρωπο η συνείδηση, ο υποκειμενικός παράγοντας, γίνεται ρυθμιστής του αντικειμενικού, πηγή γεγονότων και δράσης.

ΜΕΤΑΞΥ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ & ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ

Ο ανθρώπινος πολιτισμός καταδυναστεύεται από μια μηχανική προσέγγιση του κόσμου. Η μηχανική επιστήμη ή, υπό άλλη έννοια, η μηχανική τέχνη κυριάρχησε στο επίπεδο της ανάπτυξης του πολιτισμού, αλλά εξελίχθηκε σε μεγάλο δυνάστη της ψυχής μας και της αίσθησης της ψυχής στον κόσμο.

Ποίημα: “Αυτοί που αρπάνε το φαί απ’ το τραπέζι, κηρύχνουν την λιτότητα”, του Μπέρτολντ Μπρεχτ

Αυτοί που βρίσκονται ψηλά
Θεωρούνε ταπεινό
Να μιλάς για το φαΐ
Ο λόγος; Έχουνε κι όλας φάει

Οι ταπεινοί αφήνουνε τον κόσμο
Χωρίς να ’χουνε δοκιμάσει κρέας της προκοπής

ΤΟ ΑΠΙΘΑΝΟ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ

Το απίθανο είναι το «νετρόνιο» της ιστορίας, αυτή η κρισιμότητα που διαπερνάει ολότελα την ανθρώπινη φύση και τις μαζικές της αιχμές. Κι, όμως,  ποτέ δεν γίνεται συνειδητό το απίθανο στην πορεία της πραγμάτωσής του, όσο η συνείδησή μας είναι αλλοτριωμένη από την καθημερινότητα. [1]

ΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Παίρνοντας αφορμή από την ειδησεογραφία και από την τάση των συντακτών των ειδήσεων να μεταπηδούν αμέσως μετά την ανακοίνωση ενός δυσάρεστου γεγονότος σε ένα ελαφρύ θέμα της επικαιρότητας γίνεται αντιληπτή η δυσκολία μας να παραμείνουμε...

Η ΣΥΝΘΕΣΗ ΩΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ (Γ’ Μέρος)

Η αίσθηση ανυπαρξίας ως εμπνευστής των επιθυμιών Ο κύκλος της ανάπτυξης του ανθρώπου, από την ανθρωπογένεση έως την εποχή μας, κλείνει και ανοίγει ένας νέος κύκλος τόσο προς μια νέα ψυχολογική, όσο και προς...