«Δεν θα υπάρξουν όρια για την κακότητά τους και με την αγριότητα θα ξεριζώσουν τα μεγάλα δέντρα απ’ τα δάση της υφηλίου. Κι’ ύστερα, όταν χορτάσουν, θα τρέφονται από την επιθυμία να δώσουν θάνατο, πόνους, συμφορά, πολέμους και οργή, αδιαφορώντας για το ποιοι και ποια θα ζουν εκεί. Τίποτε πάνω στη γη, κάτω απ’ τη γη ή στο νερό, δεν θα υπάρξει που να μη κυνηγηθεί, να μη λεηλατηθεί και να μη διαφθαρεί, μεταφερόμενο από την μια Χώρα στην άλλη…». Λεονάρντο ντα Βίντσι
«Δεν θα υπάρξουν όρια για την κακότητά τους και με την αγριότητα θα ξεριζώσουν τα μεγάλα δέντρα απ’ τα δάση της υφηλίου. Κι’ ύστερα, όταν χορτάσουν, θα τρέφονται από την επιθυμία να δώσουν θάνατο, πόνους, συμφορά, πολέμους και οργή, αδιαφορώντας για το ποιοι και ποια θα ζουν εκεί. Τίποτε πάνω στη γη, κάτω απ’ τη γη ή στο νερό, δεν θα υπάρξει που να μη κυνηγηθεί, να μη λεηλατηθεί και να μη διαφθαρεί, μεταφερόμενο από την μια Χώρα στην άλλη…». Λεονάρντο ντα Βίντσι |
Πρέπει να προσεγγίσουμε το θέμα του περιβάλλοντος όχι μόνο με τη λογική των θεσμικών εργαλείων αλλά και με τη λογική της ανταγωνιστικότητας και της αγοράς. Η εξέλιξη της ανταγωνιστικότητας και της αγοράς σχετικά με το περιβάλλον είναι ένα ζητούμενο στην παρακολούθησή της και βρίσκεται υπό μια συνεχή διαμόρφωση και εξέλιξη. Ωστόσο μπορούμε να αποτιμήσουμε το συνολικό κόστος σε μια προστατευόμενη περιοχή ή και στην γενική και καθολική περιβαλλοντική προσαρμογή των οικονομικών και αναπτυξιακών δράσεων και να το αναλύσουμε στις επιμέρους συνιστώσες. Το κόστος αυτό αντίστοιχα μπορεί να είναι και ένα κόστος για την προσαρμογή μιας επιχειρηματικής ομάδας σε μια μικρότερη κλίμακα στο εσωτερικό της προστατευόμενης περιοχής. Οι συνιστώσες του κόστους αυτού είναι: Η πράσινη ανάπτυξη δεν πρέπει να βασιστεί στον δυαδικό χαρακτήρα της ανάπτυξης, όπου η μεν παράδοση αποτελεί κάτι ανάλογο με την αποικιακή κοινωνία, η δε σύγχρονη οικονομία ελέγχει τη διαδικασία από το μητροπολιτικό άστυ που είναι εγγύτερα στην προστατευόμενη περιοχή. Ο δυαδισμός του μοντέρνου και του παραδοσιακού τομέα δεν πρέπει να λειτουργήσει σε σχέση με την προστασία της φύσης ούτε να αποτελεί ένα άλλοθι για την περιφερειακή ανισότητα. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να παραβιαστεί η προστασία της φύσης. Είναι μια ευθύνη όλων να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα των παραδοσιακών κοινωνιών που γεμίζουν με «θερινούς αποίκους» που απολαμβάνουν δωρεάν την αναπτυξιακή παρακμή στον περίγυρο της προστατευόμενης περιοχής. Το ζητούμενο είναι να αποσυνδέσουμε, μέσα από διαδικασίες πολυπλοκότητας και δικτύωσης, τις προστατευμένες περιοχές από την κοινωνική, πολιτισμική και οικονομική υποανάπτυξη, ώστε: Ο τομέας της σύγκλισης του νοικοκυριού με τις ανάγκες της βιώσιμης κατανάλωσης είναι ένας τομέας στον οποίο μπορεί να ανοιχθεί ένα πεδίο επιχειρηματικότητας ιδιαίτερα στις περιοχές natura. Έτσι η ίδια η πράσινη κατανάλωση και η ανάγκη να αναπτυχθούμε στις γραμμές της είναι και ένα πεδίο για την πράσινη επιχειρηματικότητα. |
![]() |
23 Ιουλίου 2008 |