Ετικέτα: έννοια

ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΜΙΑ ΑΠΟΙΚΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ (του Χριστόδουλου Φερεντίνου)

Στη σημερινή κοινωνία, την κοινωνία του 21ου αιώνα οι τράπεζες και οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες κατέχουν κραταιά θέση στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Η οικονομία όχι απλά δεν βασίζεται και δεν υπακούει στην πολιτική αλλά είναι αυτή που διαμορφώνει τον τρόπο διακυβέρνησης των κρατών παγκοσμίως.

Διανύουμε ένα πρωτόγνωρο στάδιο διεθνοποίησης και παγκοσμιοποίησης της οικονομίας.

Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΕΡΤΡΑΝΤ ΡΑΣΕΛ (της Νίκης Παπασταύρου)

Ο Μπέρτραντ Ράσελ μας έχει προσφέρει την πιο εμπεριστατωμένη πιθανότατα φιλοσοφική ανάλυση της έννοιας της ευτυχίας στο έργο του Η Κατάκτηση της Ευτυχίας. Μελετά την έννοια όχι μόνο σε θεωρητικό επίπεδο ορισμών και περιεχομένου αλλά και σε επίπεδο καθημερινής πρακτικής, διεισδύοντας στην ανθρώπινη κατάσταση σε εξαιρετική λεπτομέρεια και με θαυμαστή οξυδέρκεια.

ΛΙΟΥΙΣ ΜΑΜΦΟΡΝΤ ~ ΑΥΤΑΡΧΙΚΕΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΙΚΕΣ

Η «∆ημοκρατία» είναι μία λέξη της οποίας το νόημα μοιάζει πλέον ομιχλώδες και περίπλοκο, λόγω της υπερβολικής της χρήσης, συχνά με έναν συγκαταβατικά περιφρονητικό τρόπο. Όποιες και να είναι οι διαφορές μας στη συνέχεια,...

Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ, Η ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ (του Θανάση Μπαντέ)

Ο Αριστοτέλης συστηματοποιώντας την έρευνά του για τα πολιτεύματα δε θα μπορούσε να μην προβεί στην αναλυτική μέθοδο, αφού μόνο ξεκαθαρίζοντας εννοιολογικά τα επί μέρους μπορεί κανείς να προχωρήσει στην ευρύτερη έννοια που αναζητά. Από...

ΦΥΣΗ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΔΟΜΕΣ (του Γιώργου Αγγελόπουλου)

Τα εγχειρήματα κοινωνικής οικονομίας έχουν πολλαπλασιαστεί στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια. Παράλληλα, έχουν ενταθεί και οι συζητήσεις και δημοσιεύσεις αναφορικά με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της κοινωνικής οικονομίας. Η θεωρητική...

Η ΗΘΙΚΗ, ΜΙΑ ΕΝΝΟΙΑ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΑΛΛΑ ΑΔΙΚΗΜΕΝΗ (της Ιωάννας Μουτσοπούλου)

Σκεπτόμενοι την ηθική, θα πρέπει να ξεκινήσουμε με μία θεμελιώδη παραδοχή: ότι, όποια και να είναι η θέση μας απέναντί της, από τη στιγμή που διαχωρίζουμε το σωστό από το λάθος και αντιδρούμε σε...

ΣΑΡΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ “ΦΑΝΤΑΣΙΑΚΗ ΘΕΣΜΙΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ” (του Γιώργου Οικονόμου)

Η «Φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας» (εφεξής ΦΘΚ) που καθιέρωσε τον συγγραφέα της ως έναν μεγάλο στοχαστή είναι από τα σημαντικώτερα φιλοσοφικά έργα του εικοστού αιώνα.

ΜΑΝΟΣ ΔΑΝΕΖΗΣ ~ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ

ΑΒΑΤΟΝ: Μιλάτε για κάτι το καινούργιο, που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο και τον πολιτισμό που καταρρέει. Αλλά νομίζω ότι πρέπει να κατανοήσουμε τι είναι αυτό που έχει κάνει το σημερινό πολιτισμό να καταρρέει.

Δ.Μ.: Ο πολιτισμός που έχουμε σήμερα στηρίζεται στη μεγάλη επανάσταση του 17ου αιώνα. Η επανάσταση αυτή προικοδότησε τον πολιτισμό μας με αρχές και δόγματα, που ήταν σωστά τότε, αλλά έχουν πάψει να υφίστανται.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΛΛΗΣ: “ΑΠΟΑΝΑΠΤΥΞΗ: ΤΟ ΤΕΛΟΣ (;) ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ”

Με αφορμή το Φόρουμ – Πολιτικό εργαστήρι «Ευημερία χωρίς ανάπτυξη: προτάσεις για έναν άλλο κόσμο από κοινού», που διεξάγεται στο Πολυτεχνείο από τις 20 έως και τις 22 Φεβρουαρίου, αναδημοσιεύουμε μία συνέντευξη που έδωσε στον Αλέξανδρο Παναγόπουλο, για το περιοδικό fractal, ο Γιώργος Καλλής

Η ΑΓΑΠΗ ΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΣΗ (της Μαλάμως Στεργίου)

Ίσως μοιάζει παράξενο να μιλά κανείς για αγάπη και να αναφέρεται σε πoλιτικά ή κοινωνικά θέματα. Ωστόσο είναι γνωστό σε όλους μας ότι τα συναισθήματα αγάπης οδηγούν σε συγκεκριμένες συμπεριφορές που όλοι τις ζούμε (περιορισμένα ίσως, αλλά έχουμε κάποια γνώση τους).

ΣΚΙΑΓΡΑΦΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΑΝΑΠΤΥΞΗΣ (του Πάνου Πετρίδη)

Όλο και περισσότεροι αναλυτές την παρουσιάζουν ως λίγο-πολύ αναπόφευκτη, δεδοµένων των βιοφυσικών ορίων ενός πεπερασµένου πλανήτη. Ακτιβιστές από τη Γαλλία και άλλες Μεσογειακές χώρες ήδη από τις αρχές της προηγούµενης δεκαετίας την χρησιµοποιούν ως...

Η ΣΥΜΒΟΛΙΚΗ ΕΙΔΩΛΟΠΟΙΗΣΗ (του Γιάννη Ζήση)

Το βίωμα του πνεύματος είναι παγκόσμιο. Όσοι το βίωσαν άφησαν ως παρακαταθήκη στον πολιτισμό έναν οδικό χάρτη που θα βοηθούσε εκείνον που ενδιαφέρεται να ακολουθήσει τον δρόμο προς το πνεύμα. Κανένας  συμβολικός οδικός χάρτης...

Γ. ΒΙΩΣΙΜΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑ (του Γιάννη Ζήση)

Μια πρόκληση ώστε οι θρησκείες και οι άνθρωποι να υπηρετήσουν την ανάγκη Η Αναγνώριση των Νόμων της Εξέλιξης δίπλα στην παρηγοριά της Μυθικότητας Η νέα θρησκευτικότητα, δεν πρέπει μέσα από αυτή τη διαδικασία νοητικοποίησης...

Η ΣΥΝΘΕΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΠΛΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ (του Γιάννη Ζήση)

 Η αναφερόμενη απλότητα δεν είναι απλοϊκότητα, αλλά αντιστοιχεί σ’ εκείνη την «απλότητα του οφθαλμού», με την χρηστική έννοια και στην πιο βαθιά της διάσταση.

ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ ΠΟΡΩΝ: ΟΥΤΟΠΙΑ ‘Η ΩΡΙΜΗ ΑΠΑΙΤΗΣΗ (του Γιάννη Ζήση)

   Γιατί παρά τις υποσχέσεις και τις διακηρύξεις  ο δίκαιος μερισμός των παγκόσμιων πόρων αποτελεί ένα απραγματοποίητο όνειρο; Φταίει μόνο το σύστημα και τα συμφέροντα; Είναι ο μερισμός μια αποκλειστικά οικονομική έννοια;         Ποιος είπε ότι...

Η ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΤΙΚΗ ΑΥΤΑΠΑΤΗ ΚΑΙ ΟΙ ΜΟΡΦΕΣ ΤΗΣ (του Γιάννη Ζήση)

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του ανθρώπου είναι η προσωποληψία γύρω από το φαινόμενο της συνείδησης που έχει δύο όψεις: απ’ τη μία είναι η προσωποληψία της ερμηνείας και απ’ την άλλη είναι η προσωποληψία υπό την...

Η ΛΕΡΝΑΙΑ ΥΔΡΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ (του Γιάννη Ζήση)

Η εντύπωση που δημιουργείται όλο και πιο πολύ είναι ότι φτιάχνουμε τον διάκοσμο χωρίς να πειράζουμε τα αίτια. Προσπαθούμε να περιορίζουμε την οχληρότητα χωρίς να αγγίζουμε την νοσηρότητα στο οικονομικό σύστημα, στην οικονομική πραγματικότητα και την πολιτική. Εκεί βρίσκεται ένα μέρος της ίδιας της νοσηρότητας. Τελικά καταλαβαίνουμε όλο και πιο πολύ ότι πρόκειται για μια Λερναία Ύδρα που μεταμορφώνεται και αναγεννάται σε κάθε αποσπασματική εναντίωσή μας απέναντί της.

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ (του Γιάννη Ζήση)

Οι θρησκείες σήμερα δε μπορούν να αποδεσμεύσουν ανθρώπινες δυνάμεις. Λειτουργούν σαν μια στατικοποίηση και θα λέγαμε και σαν μια οπισθοδρόμηση των ανθρωπίνων δυνάμεων. Δεν έρχονται να απελευθερώσουν νέες ηθικές δυνάμεις και τον ψυχικό κόσμο...

Γ. ΒΙΩΣΙΜΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑ (του Γιάννη Ζήση)

Μια πρόκληση ώστε οι θρησκείες και οι άνθρωποι να υπηρετήσουν την ανάγκη
Η Αναγνώριση των Νόμων της Εξέλιξης δίπλα στην παρηγοριά της Μυθικότητας
Η νέα θρησκευτικότητα, δεν πρέπει μέσα από αυτή τη διαδικασία νοητικοποίησης να οδηγηθεί σε μια νέα νοησιαρχία και να χάσει την παρηγοριά της παραδοσιακότητας, της μυθικότητας και του ευχαριστιακού τελετουργικού.