Ετικέτα: διακυβέρνηση

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΦΙΛΟΔΟΞΙΑ (της Ιωάννας Μουτσοπούλου)

Αυτό είναι ένα θέμα που θα μας απασχολήσει πολύ στο μέλλον, μια και δεν μας απασχόλησε όσο έπρεπε στο παρελθόν. Η φιλοδοξία είναι διάχυτη σε όλους τους τομείς της ζωής και εννοούμε την τάση να επιβάλει κανείς την παρουσία του πάνω στους άλλους, να υπερισχύσει, και όχι την θετική στάση για βελτίωση του εαυτού.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ (της Ιωάννας Μουτσοπούλου)

Η οικογένεια χρησιμοποιήθηκε ως έννοια από τον πολιτικό λόγο συχνά με σκοπό τη χειραγώγηση των ανθρώπων και τον εγκλωβισμό τους σε περιορισμένης υφής ρόλους, είτε για να αποτραπεί η ενασχόλησή τους με τα κοινά, είτε για να προσεγγιστούν συναισθηματικά και να επηρεαστούν πολιτικά.

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΘΕΣΠΙΣΗ ΝΟΜΩΝ

(2ο μέρος του άρθρου “Η σημερινή δυτική ελευθερία και η ελευθερία κατά Ρουσσώ“) Από το άλλο μέρος αυτό που ζητούσε ο Ζ.Ζ.Ρουσσώ, τη συμμετοχή του πολίτη στην κυριαρχία του κράτους και κυρίως στη θέσπιση...

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΔΥΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΤΑ ΡΟΥΣΣΩ

(1ο μέρος) Ο Maurice Cranston, μελετητής του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, γράφει στο έργο του “The early life and work of Jean-Jacques Rousseau” όπως αναφέρεται στην εισαγωγή του βιβλίου “Γράμματα από το Βουνό”, σελ. 47, εκδόσεις...

Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΡΟΥΣΣΩ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ

Οι μεγάλοι στοχαστές έχουν διαχρονικότητα και, αντί να προκαλούν τον ανταγωνισμό στο πεδίο της διανόησης, θα έπρεπε να αποτελούν πηγή τροφής για σκέψη και για καλλιέργεια της αίσθησης αναλογίας και προσαρμογής της σκέψης τους...

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ (του Γιώργου Οικονόμου)

Ο Γάλλος φιλόσοφος Μισέλ Φουκώ γράφει πως «εκεί όπου υπάρχει έργο δεν υπάρχει τρέλα», πράγμα που μπορεί να σημαίνει πως εκεί όπου δεν υπάρχει έργο υπάρχει τρέλα

Η ΚΟΙΝΗ ΧΡΗΣΗ ΩΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

Καθώς το νεοφιλελεύθερο όραμα για την οικονομία και τη διακυβέρνηση αρχίζει να αμφισβητείται και σε αρκετά μέρη να καταρρέει, οι άνθρωποι αναζητούν πρακτικές εναλλακτικές. Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι δεν πρόκειται να επιστρέψουμε στην «παλαιά...

ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΥΛΟΤΟΜΙΑ: “Η ΕΥΡΩΠΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΤΑΞΗ ΣΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥ ΤΗΣ”.

Η καταπολέμηση της παράνομης υλοτομίας διαδραματίζει καίριο ρόλο στο πλαίσιο του ελέγχου της αλλαγής του κλίματος, συμβάλλοντας στη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Η προστασία των δέντρων είναι αναμφισβήτητα μία από...

ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΜΕΤΡΟ

Όσοι είναι δυσαρεστημένοι με τη μοναρχία την αποκαλούν τυραννία, όσοι είναι δυσαρεστημένοι με την αριστοκρατία την αποκαλούν ολιγαρχία. Επίσης, όσοι αισθάνονται αδικημένοι σε μια δημοκρατία την αποκαλούν αναρχία. ~ Τόμας Χομπς, Λεβιάθαν, 1651* Οι συζητήσεις περί...

ΠΟΙΟΤΙΚΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ: ΜΕΓΕΘΟΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ, ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ (του Αθανάσιου Γεωργιλά)

Σε προηγούμενη δημοσίευση παρουσιάσαμε την εξέλιξη των «μοντέλων της φιλελεύθερης δημοκρατίας» από το σύγγραμμα Η ιστορική πορεία της φιλελεύθερης δημοκρατίας/The Life and Times of Liberal Democracy του Καναδού Crawford Brough Macpherson. Σε αυτήν την...

Η ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΦΟΡΑΣ ΚΑΙ Η ΑΔΥΣΩΠΗΤΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ (του Παντελή Κυπριανού)

Οι άνθρωποι που διαφέρουν αισθητά από τους γύρω και προσπαθούν να πορευτούν όπως φρονούν, έγραφε ο Τοκβίλ, έχουν περισσότερες πιθανότητες να απομονωθούν, να μελαγχολήσουν. Ο λόγος εύλογος. Ενεργώντας όπως πιστεύουν έρχονται σε αντίθεση με...

ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΓΕΝΙΚΟΛΟΓΙΑΣ

Προφανώς, μια από τις κυρίαρχες επιπτώσεις της γενικολογίας είναι η ανάδειξη των ιδεών ως συγκεκριμένων και συντελεστικών παραγόντων της πολιτικής (χωρίς να είναι κατ’ ανάγκην πραγματική ή ορθή), πράγμα που είναι συναφές και με τα εννοιολογικά πρότυπα και πολιτισμική δυναμική του πολιτικού λόγου στο εδάφιο αυτό.

ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΓΕΝΙΚΟΛΟΓΙΑΣ

Το κοινό σε ένα βαθμό ρυθμίζεται-καθοδηγείται -υπό ορισμένες βέβαια συνθήκες- και, συνεπώς, δεν χρειάζεται η αναφορά σε αυτό, όπως βέβαια δεν χρειάζεται και η αναφορά στο συγκεκριμένο ή ουιαστικό πεδίο της διακυβέρνησης και της δημοκρατικής διαβούλευσης και συμμετοχής.

ΗΓΕΤΕΣ ΚΑΙ ΛΑΟΙ (του Γιώργου Σταματόπουλου)

Επαιρόμεθα οι περισσότεροι ότι διανύουμε το ανώτατο στάδιο του πολιτισμού, ότι είμαστε μάλιστα οι εκπρόσωποί του, αδιαφορώντας παγερά για τις βαρβαρότητες που συμβαίνουν δίπλα μας και υποδαυλίζουν μια επιστροφή στο υπανάπτυκτο (;) παρελθόν της...

Η ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ

Στο 5ο βιβλίο των Ιστοριών του Θουκυδίδη, έχει καταγραφεί ο αξιομνημόνευτος και πάντα επίκαιρος διάλογος μεταξύ Αθηναίων και Μηλίων στα 416 π.Χ., δηλαδή στο 15ο έτος του Πελοποννησιακού πολέμου, του εμφυλίου πολέμου που ισοπέδωσε...

ΤΟ ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΩΝ ΛΑΩΝ (του Γιώργου Κουτσαντώνη)

Κάνοντας ένα βήμα πίσω μπορούμε να βρεθούμε στην κατάλληλη προοπτική γωνία, ώστε να αντιληφθούμε πως ο εικοστός υπήρξε ένας αιώνας επανειλημμένων προσπαθειών «να τοποθετηθεί ξανά το τζίνι πίσω στο λυχνάρι». Η φιλελεύθερη (μετεξελισσόμενη σε...

Η ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΕΞΟΥΣΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΤΟΛΗΣ

Αυτό το θέμα είναι θεμελιώδες για την πολιτική κατάσταση σε οποιαδήποτε ιστορική εποχή, αλλά έχει αποκτήσει την ιδιαίτερη βαρύτητά του στην εποχή μας, επειδή είναι αυτή στην οποία οι κοινωνίες έχουν απαιτήσει και έχουν...

ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΩΝ ΚΛΕΜΜΕΝΩΝ (της Ανθία Λόσον)

Τον Νοέµβριο ελβετοί ελεγκτές ανακάλυψαν ότι τέσσερις ελβετικές τράπεζες δεν έκαναν αρκετά για να «αναγνωρίσουν» περιουσιακά στοιχεία δικτατόρων που είχαν καταθέσεις σε αυτές. Η έρευνα έριξε λίγο φως σε ένα σύστηµα που αποτυγχάνει να σταµατήσει τη ροή του διεφθαρµένου χρήµατος, µε καταστροφικές συνέπειες για εκατοµµύρια ανθρώπους.

Η ΑΥΤΑΠΑΤΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΤΑΣ (της Ιωάννας Μουτσοπούλου)

Οι κρίσεις δεν ξεπερνιούνται με τις οργίλες ή παθητικές αντιδράσεις, αλλά με ορθή αντίληψη της πραγματικότητας και με μόνο κριτή την αλήθεια και τις θεμελιώδεις αρχές της ζωής. Πιστεύουμε ότι αυτές οι αρχές για την εποχή μας είναι οι Ελευθερία – Ισότητα – Αδελφοσύνη που ως τρίπτυχο αλληλοσυμπληρούμενων ιδεών μπορεί να στηρίξει τόσο έναν καλύτερο κόσμο όσο και τη δημοκρατία και την εθνική ακεραιότητα, εφόσον βέβαια αυτές δεν χρησιμοποιούνται για να συγκαλύψουν αλαζονεία και επιθετικότητα.

ΜΟΙΡΑΙΑ ΛΑΘΗ, ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ (του Βασίλη Βιλιάρδου)

Το ευρώ, το πιο επικίνδυνο νόμισμα του πλανήτη, διαφέρει ελάχιστα από ένα δομημένο ομόλογο – αφού αντιπροσωπεύεται από δεκαεπτά εχθρικές μεταξύ τους χώρες, με μεγάλες αποκλίσεις στις οικονομίες τους και με ανεπαρκή ηγεσία

“Καθοδηγούμενο από την Ουάσιγκτον, το ΔΝΤ έχει επανειλημμένα υποχρεώσει χώρες, ο οποίες ευρίσκονταν σε οικονομική κρίση, να προβούν σε επώδυνα μέτρα αναπροσαρμογής – ένα «πικρό φάρμακο», το οποίο δύσκολα θα επιβάλλαμε στον εαυτό μας.