Ετικέτα: ανασφάλεια

ΕΡΙΧ ΦΡΟΜ: ΑΣΦΑΛΕΙΑ – ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ

Είναι μεγάλος πειρασμός να μην προχωρούμε, να μένουμε εκεί που βρισκόμαστε, να πισωδρομούμε, με άλλα λόγια να βασιζόμαστε σ’ αυτά που έχουμε, γιατί ο,τι έχουμε, το γνωρίζουμε. Μπορούμε να στηριχτούμε σ’ αυτό, να αισθανθούμε...

ΠΑΡΑΛΥΣΗ, ΕΝΑΣ ΜΟΝΤΕΡΝΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ (του Βασίλη Καραποστόλη)

Ένα από τα πιο χτυπητά παράδοξα των ημερών μας είναι το ότι, αν και ανασφαλείς, οι άνθρωποι αποφεύγουν να πάρουν τα μέτρα τους. Επικρατεί ένα διάχυτο «μούδιασμα», όλοι το αντιλαμβάνονται, όλοι το νιώθουν. Αλλά η σκέψη τους αποφεύγει να θέτει καθαρά και ανοιχτά το ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν τόσοι κίνδυνοι γύρω και ο απειλούμενος να μην μπορεί και σχεδόν να μη θέλει να γίνει εγρήγορος;

ΚΟΛΥΜΠΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΑΓΚΥΡΑ (του Ζύγκμουντ Μπάουμαν)

μετάφραση: Γιάννης Χατζηδημητράκης

Ένας άγνωστος μέχρι τώρα όρος στον κοινωνικοπολιτικό λόγο, μη καταγεγραμμένος ακόμα στα λεξικά που διατίθενται στα βιβλιοπωλεία, η «ασφαλειοποίηση» (securitization) εμφανίστηκε πρόσφατα σε συζητήσεις σχετικά με μια άλλη «αντιστάθμιση κινδύνων»[1] και γρήγορα υιοθετήθηκε στο λεξιλόγιο της πολιτικής και των μέσων ενημέρωσης.
Αυτό που επιδιώκει να συλλάβει και υποδηλώσει αυτός ο νεοεισαγόμενος όρος, είναι η ολοένα και πιο συχνή αναταξινόμηση μιας κατάστασης λόγω της «ανασφάλειάς του», με σχεδόν αυτόματο αποτέλεσμα τη μεταφορά της στον τομέα, την ευθύνη και την εποπτεία των οργάνων ασφαλείας.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ: Η ΣΥΝΙΣΤΑΜΕΝΗ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ (του Νίκου Ζυγογιάννη)

Το όραμα για τη δημιουργία μιας “ιδανικής κοινωνίας” στηρίζεται στις πανανθρώπινες αξίες που η κλασική Ελλάδα του 5ου αιώνα π.Χ. και ο ευρωπαϊκός Διαφωτισμός του 18ου αιώνα δημιούργησαν. Είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα-ατομικά, κοινωνικά, πολιτικά....

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟ (της Ιωάννας Μουτσοπούλου)

Για να γίνουν βαθύτερα αντιληπτές οι παθογένειες του δικαίου, πρέπει να γίνει πιο διαυγής η σχέση του με τη δικαιοσύνη. Ας θεωρήσουμε ως δίκαιο το σύνολο των νομικών κανόνων που μπορούν να επιβληθούν στην...

Ο ΣΙΩΠΗΛΟΣ ΣΥΜΜΑΧΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ (του Τάσου Σαραντή)

Σε έναν «σιωπηλό σύμμαχο» για την παγκόσμια παραγωγή τροφίμων και την παροχή ευρύτατου φάσματος περιβαλλοντικών υπηρεσιών, στον οποίο δεν δίνουμε τη δέουσα προσοχή, είναι αφιερωμένο το 2015, καθώς ο ΟΗΕ το έχει ανακηρύξει Διεθνές Ετος Εδαφών.

Η ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΝΟΗΜΑΤΟΣ (‘Θ Μέρος) (του Γιώργου Μαυρουλέα)

Φόβος και Κυριαρχικότητα 
Το τι ορίζει στο κοινωνικό πεδίο αυτό που έχει νόημα για τον άνθρωπο είναι πολύ απλό: η ανασφάλεια και ο φόβος. Γι’ αυτό και η κυρίαρχη αξία είναι η ισχύς. Δηλαδή η κυριαρχία. Τα κυριαρχικά πρότυπα είναι κυρίαρχα ακριβώς γιατί είναι κυριαρχικά. Η συνηθισμένη αντίδραση στο φόβο είναι η περιχαράκωση του εαυτού. Με την ισχύ το φοβισμένο εγώ εξασφαλίζει (ασυνείδητα) έναν ζωτικό χώρο πρόβλεψης και μη αιφνιδιασμού από το κακό που προβλέπεται ότι θα έρθει. Από το αναπάντεχο. 

«ΒΕΡΣΑΛΙΕΣ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ»

«Περικοπές» και «τιμωρία» έγιναν λέξεις-φετίχ για την Μέρκελ, γράφει η Handelsblatt        Η Μέρκελ είναι υπερβολικά αυστηρή προς τις χώρες της ευρωζώνης, που βρίσκονται σε δυσχερή οικονομική θέση, γράφει η οικονομική εφημερίδα Handelsblatt, συγκρίνοντας...

ΠΝΕΥΜΑ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΘΕΣΗΣ (του Γιάννη Ζήση)

 Η «συνάφεια» πρέπει να αντικαταστήσει την «ιδιότητα» ως κυρίαρχη όψη της Ταυτότητας και η «κυκλοφορία των ιδεών» ως έκφραση του νου να αντικαταστήσει την «εμφάνιση» ή την «μορφή» ως ενοποιητικό και ζωτικό στοιχείο για...