ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΘΥΜΩΜΕΝΟΙ – ΚΑΛΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΚΑΚΟ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (του S. Webster)
![](https://www.solon.org.gr/wp-content/uploads/2022/10/i-i-_52389104220-300x202.jpg)
Ανεξάρτητα από το αν ζουν σε μια κόκκινη ή μπλε πολιτεία, αν συστήνονται ως Δημοκρατικοί ή Ρεπουμπλικάνοι ή ισχυρίζονται ότι είναι ιδεολογικά φιλελεύθεροι ή συντηρητικοί, οι Αμερικανοί έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Είναι θυμωμένοι – ειδικά για τις φετινές ενδιάμεσες εκλογές.
Η οργή των Αμερικανών οδηγείται από τα σύγχρονα πολιτικά γεγονότα. Οι Ρεπουμπλικάνοι εξοργίζονται από τους ανησυχητικούς οικονομικούς δείκτες και τις αντιληπτές κορυφώσεις της εγκληματικότητας . Οι Δημοκρατικοί, εντωμεταξύ, είναι θυμωμένοι για την απόφαση-ορόσημο του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ κατά των αμβλώσεων.
Οι πολιτικοί τόσο στα αριστερά όσο και στα δεξιά είναι πρόθυμοι να κεφαλαιοποιήσουν αυτή την οργή. Στην πραγματικότητα, οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικάνοι πολιτικοί σκόπιμα και επανειλημμένα επιδιώκουν να προκαλέσουν την οργή των ψηφοφόρων. Και, όπως ήταν αναμενόμενο, αυτή η οργή αφήνει τους ψηφοφόρους σε διάθεση οξύτητας.
Πρόσφατες δημοσκοπήσεις αντικατοπτρίζουν αυτή την πραγματικότητα. Σε μια συναισθηματική φρενίτιδα, οι Αμερικανοί είναι πιθανό να πιστεύουν ότι τα πράγματα στη χώρα έχουν πάρει πολύ σοβαρά λάθος δρόμο. Έτσι, επίσης, οι Αμερικανοί πιστεύουν ότι το πολιτικό κόμμα της προτίμησής τους χάνει τις περισσότερες φορές σε νομοθετικές διαμάχες. Γιατί, λοιπόν, οι πολιτικοί προκαλούν θυμό αν αυτή η συναισθηματική κατάσταση οδηγεί σε τέτοια απαισιοδοξία; Ως μελετητής που μελετά την αμερικανική πολιτική και συγγραφέας του « American Rage: How Anger Shapes Our Politics », πιστεύω ότι ο λόγος για αυτό είναι πολύ απλός: Ο θυμός παρέχει άφθονα οφέλη σε εκείνους τους πολιτικούς που είναι σε θέση να τον χρησιμοποιήσουν πιο επιδέξια.
Θυμωμένοι ψηφοφόροι, πιστοί ψηφοφόροι
Αρχικά, ο θυμός ενθαρρύνει τους Αμερικανούς να ψηφίσουν. Σε ένα φάσμα πολιτικών καταστάσεων, οι θυμωμένοι άνθρωποι είναι πιο πιθανό να συμμετάσχουν από εκείνους που δεν είναι θυμωμένοι. Καθώς οι εκλογές καθορίζονται όλο και περισσότερο από το ποια πλευρά μπορεί να παρακινήσει καλύτερα τη βάση της για να εμφανιστεί στην ψηφοφορία, ο θυμός έχει γίνει ένα ισχυρό εργαλείο στο οπλοστάσιο ενός πολιτικού. Εκτός από την τάση του να τονώνει τη συμμετοχή, ο θυμός έχει αποδειχθεί ότι παίζει ρόλο στη διαμόρφωση των αποφάσεων των ατόμων στην κάλπη. Όσο πιο θυμωμένοι είναι οι ψηφοφόροι στο αντίπαλο πολιτικό κόμμα, τόσο πιο πιθανό είναι να ψηφίσουν το δικό τους κόμμα. Καθοδηγούμενοι από το δεδομένο ότι ένας θυμωμένος ψηφοφόρος είναι πιστός ψηφοφόρος, οι πολιτικοί έχουν ένα ισχυρό κίνητρο να ταράξουν το αμερικανικό κοινό – τόσο οι κυβερνώντες πολιτικοί όσο και οι διεκδικητές. Ο θυμός και η αρνητικότητα, παρά η λατρεία και η αισιοδοξία, οδηγούν τη σύγχρονη αμερικανική πολιτική συμπεριφορά.
Πολιτικός θυμός και κοινωνικές συνέπειες
Αν και η στρατηγική των πολιτικών να προσελκύουν την οργή του κοινού τους αποφέρει εκλογικά οφέλη, αυτή η οργή δεν είναι χωρίς κόστος. Στην πραγματικότητα, ο θυμός μπορεί να κάνει τους Αμερικανούς να χάσουν την εμπιστοσύνη τους στην κυβέρνηση και να αλλάξουν τις απόψεις τους σχετικά με τη νομιμότητα του αντιπάλου πολιτικού κόμματος. Είναι ανησυχητικό το γεγονός ότι ο πολιτικός θυμός έχει συνέπειες που εκτείνονται πέρα από το πώς βλέπουν οι Αμερικανοί τους κυβερνητικούς θεσμούς τους ή το αντίπαλο πολιτικό κόμμα. Όταν οι Αμερικανοί ψηφοφόροι είναι θυμωμένοι με την πολιτική, τείνουν να αποφεύγουν κοινωνικές αλληλεπιδράσεις ή κοινωνικά γεγονότα όπου είναι πιθανό να έρθουν σε επαφή με εκείνους των οποίων οι πολιτικές κλίσεις διαφέρουν από τις δικές τους. Έχω διαπιστώσει ότι ο θυμός οδηγεί τους Αμερικανούς να αποφεύγουν να βοηθούν τους γείτονες ακόμα και σε σε διάφορες καθημερινές δουλειές, όπως το πότισμα φυτών εσωτερικού χώρου ή η παρακολούθηση περιουσίας όταν ο γείτονας είναι εκτός πόλης, εάν ο γείτονας υποστηρίζει το αντίπαλο πολιτικό κόμμα. Ο πολιτικός θυμός μπορεί επίσης να οδηγήσει τους Αμερικανούς να αρνηθούν τα αιτήματα να πάνε ραντεβού με εκείνους των οποίων οι πολιτικές τάσεις είναι αντίθετες με τις δικές τους. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι ο πολιτικός θυμός έχει την ικανότητα να αλλάξει ακόμα και τις φιλίες και τους οικογενειακούς δεσμούς των Αμερικανών. Όταν είναι θυμωμένοι με την πολιτική, οι Αμερικανοί είναι πιο πιθανό να εκφράσουν την επιθυμία να τερματίσουν τις φιλίες με όσους υποστηρίζουν το άλλο πολιτικό κόμμα. Έτσι, επίσης, τα θυμωμένα άτομα εκφράζουν την επιθυμία να μειώσουν – ή να εξαλείψουν εντελώς – την επαφή με μέλη της οικογένειας των οποίων οι πολιτικές προτιμήσεις αποκλίνουν από τις δικές τους.
Μαραμένη δημοκρατία;
Η ικανότητα του θυμού να προκαλεί κοινωνική πόλωση στα άτομα έχει δυνητικά δραστικές συνέπειες για την υγεία της αμερικανικής δημοκρατίας. Είναι κρίσιμο ότι η κοινωνική πόλωση αποκλείει ευκαιρίες για τη δημιουργία δεσμών και την οικοδόμηση σχέσεων με άτομα από διαφορετικά υπόβαθρα. Σε κοινωνίες που χωρίζονται σε πολλές γραμμές, αυτές οι αλληλεπιδράσεις και οι σχέσεις είναι απαραίτητες για μια υγιή και λειτουργική δημοκρατία. Μεταξύ άλλων, τέτοιες σχέσεις σφυρηλατούν δεσμούς αμοιβαίας κατανόησης και διευκολύνουν ένα κλίμα στο οποίο είναι δυνατή η καλή συνεργασία. Καθώς η αμερικανική πολιτική κατακερματίζεται ολοένα και περισσότερο σε φυλετικές, θρησκευτικές και ιδεολογικές γραμμές, η ανάγκη δημιουργίας αυτών των διακομματικών κοινωνικών δεσμών θα γίνει πιο επιτακτική.Η ικανότητα του θυμού να προκαλεί κοινωνική πόλωση, σε συνδυασμό με τα συντριπτικά κίνητρα των πολιτικών να προσελκύουν τη συναισθηματική μας μανία, σημαίνει ότι αυτό δεν θα είναι εύκολο έργο.
Ο Steven Webster είναι επίκουρος καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα.
πηγή : THE CONVERSATION