O Γουίλιαμ Γουόρντσγουορθ και η διάσωση του Ευκλείδη !!

Ο Βρετανός ρομαντικός ποιητής Γουίλιαμ Γουόρντσγουορθ στο ποίημα του Πρελούδιο ξεκάθαρα, (όσο ξεκάθαρο μπορεί να είναι ένα ποίημα), ισχυρίζεται ότι στο τέλος του κόσμου το μόνο που θα έπρεπε να διασωθεί είναι η ποίηση και τα μαθηματικά. Ο Γουόρντσγουορθ ολοκλήρωσε το ποίημα το 1805 και με τους στίχους του αφηγείται την εξής ιστορία:
Kάποιος διαβάζει το κλασσικό βιβλίο του Θερβάντες, “Δον Κιχώτης” στην παραλία. Εξ αιτίας της ζέστης αποκοιμάται στην παραλία. Αυτό θα τον κάνει να ονειρευτεί την έρημο της Σαχάρας. Ο Δον Κιχώτης μεταμορφώνεται σε έναν Άραβα, που πλησιάζει ερχόμενος από μακριά, καβάλα στην καμήλα του. Ο άραβας φθάνει εκεί όπου κάθεται ο κοιμισμένος, ο οποίος διακρίνει στα χαρακτηριστικά του καβαλάρη την αγωνία. Στο χέρι του ο Άραβας  κρατά δυο βιβλία: το ένα είναι τα “Στοιχεία γεωμετρίας”του Ευκλείδη, το άλλο είναι και δεν είναι ένα βιβλίο, γιατί μοιάζει επίσης με βούκινο.

Ο Άραβας του ζητεί να το βάλει στο αυτί του. Ο ονειρευτής υπακούει και ακούει μια φωνή που μιλά μια αλλόκοτη γλώσσα, που, όμως, κατά μυστηριώδη τρόπο καταλαβαίνει, η οποία προφητεύει την άμεση καταστροφή του κόσμου εξ αιτίας ενός κατακλυσμού. Με ταραγμένη όψη ο Άραβας του επιβεβαιώνει τη δυσοίωνη πρόβλεψη και του εκμυστηρεύεται πως ιερή αποστολή είναι να θάψει τούτα τα δυο βιβλία: το πρώτο”που διατηρεί φιλία με τα άστρα, πέρα από τον τόπο και το χρόνο”, και το άλλο,”που είναι ένας θεός, πολλοί θεοί”.

The Prelude. (book V)

“One day, when from my lips a like complaint 
Had fallen in presence of a studious friend, 
He with a smile made answer, that in truth 
‘Twas going far to seek disquietude; 
But on the front of his reproof confessed 
That he himself had oftentimes given way 
To kindred hauntings. Whereupon I told, 
That once in the stillness of a summer’s noon, 
While I was seated in a rocky cave 
By the sea-side, perusing, so it chanced, 
The famous history of the errant knight 
Recorded by Cervantes, these same thoughts 
Beset me, and to height unusual rose, 
While listlessly I sate, and, having closed 
The book, had turned my eyes toward the wide sea. 
On poetry and geometric truth, 
And their high privilege of lasting life, 
From all internal injury exempt, 
I mused; upon these chiefly: and at length, 
My senses yielding to the sultry air, 
Sleep seized me, and I passed into a dream. 
I saw before me stretched a boundless plain 
Of sandy wilderness, all black and void, 
And as I looked around, distress and fear 
Came creeping over me, when at my side, 
Close at my side, an uncouth shape appeared 
Upon a dromedary, mounted high. 
He seemed an Arab of the Bedouin tribes: 
A lance he bore, and underneath one arm 
A stone, and in the opposite hand a shell 
Of a surpassing brightness. At the sight 
Much I rejoiced, not doubting but a guide 
Was present, one who with unerring skill 
Would through the desert lead me; and while yet 
I looked and looked, self-questioned what this freight 
Which the new-comer carried through the waste 
Could mean, the Arab told me that the stone 
(To give it in the language of the dream) 
Was “Euclid’s Elements,” and “This,” said he, 
“Is something of more worth;” and at the word 
Stretched forth the shell, so beautiful in shape, 
In colour so resplendent, with command 
That I should hold it to my ear. I did so, 
And heard that instant in an unknown tongue, 
Which yet I understood, articulate sounds, 
A loud prophetic blast of harmony; 
An Ode, in passion uttered, which foretold 
Destruction to the children of the earth 
By deluge, now at hand. No sooner ceased 
The song, than the Arab with calm look declared 
That all would come to pass of which the voice 0 
Had given forewarning, and that he himself 
Was going then to bury those two books: 
The one that held acquaintance with the stars, 
And wedded soul to soul in purest bond 
Of reason, undisturbed by space or time; 
The other that was a god, yea many gods,”

Φωτογραφία: Γουίλιαμ Γουόρντσγουορθ (1770-1850)

Πηγή: Μαθη…μαγικά, mathhmagic.blogspot.gr