Ποίημα: «Η Σκέψη», της Ιωάννας Μουτσοπούλου

Το όνειρο χρειαζόταν έναν καθρέφτη.
Μα αυτός είχε ραγίσματα εδώ κι εκεί.
Σκιές βούταγαν μέσα στο φως απ’ τις ρωγμές
και το μόνο πούξεραν ήταν αυτό:
πως όλα ύπαρξη είναι.

 

Ο καθρέφτης φτιαγμένος είναι από φως
και κάνει το σκοτάδι μέρα.

Τα δράματα καταργεί,

τα νέφη διαλύει
κι ο εαυτός χάνεται στη δική του Ύπαρξη
και το Όλο παίζει
προχωρώντας στο Άπειρο.

Και σαν όλα είναι φως,

ο καθρέφτης σπάζει,
γιατί όλα είναι πια γνωστά.

Μια διαφάνεια φωτός ηχεί σιωπηλά,

χωρίς ρωγμές,
τον Εαυτό Της τον άχρονο
κι οι σκέψεις πεθαίνουν ευτυχισμένες
περνώντας τη θύρα του Παραδείσου.

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...