ΝΕΟΙ ΦΟΡΟΙ

 Στο παρελθόν όταν έμπαιναν νέοι φόροι αυτό ήταν συχνά αφετηρία διεργασιών πολιτικού εκδημοκρατισμού και οικονομικής ανάπτυξης μέσα από ένα αναγκαίο πλαίσιο γενικών ρυθμίσεων και παρεμβάσεων. Τώρα φτάνουμε σε ένα σημείο όπου η έλλειψη οικονομικής αντοχής του κράτους συμπίπτει με αυτή μεγάλου μέρους πολιτών, ενώ ταυτόχρονα νέες ανάγκες αναφύονται με αναπόδραστο χαρακτήρα.
       Το σημερινό μοντέλο πολιτικού εκδημοκρατισμού με τη φτωχή εσωτερική ανάπτυξη των ανθρώπων έφτασε στα όριά του καθώς περιέχει καταναλωτικές υποσχέσεις σε βάρος του περιβάλλοντος, της οικονομικής σταθερότητας και του πολιτισμού.

       Οι νέοι φόροι συνδέονται πλέον και διαπλέκονται όχι με θεσμούς, αλλά με αξίες και πρότυπα. Οι άνθρωποι πρέπει να βιώσουν την αξία και το κόστος του περιβάλλοντος, οι εργαζόμενοι πρέπει να σκεφτούν τους ανέργους, οι πλούσιοι να συμπράξουν και να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση της φτώχειας.

        Η ανάγκη για κλαδικούς και γενικούς φόρους περιβάλλοντος είναι φανερή. Η ανάγκη για φόρο εργασίας – ανεργίας πρέπει επίσης να γίνει φανερή. Η ανάγκη να εξυγιανθεί και να αναπτυχθεί ο πολιτισμός με πιστώσεις δίκαιες είναι επίσης φανερή. Το κόστος της υπερβολικής πολυτέλειας πρέπει να μεγαλώσει αν και τα κίνητρα για παραγωγικότητα μέχρι ένα όριο πλούτου μη ράθυμου πρέπει να αυξηθούν. Η εργατικότητα, η εφευρετικότητα και η ανιδιοτέλεια, πρέπει να ανακτήσουν οικονομικό και κοινωνικό κύρος, πρέπει να γίνουν πρότυπα, να περιβληθούν με κίνητρα και θεσμούς. Οι Νέοι Φόροι και ποσοτικά, πρέπει να γίνουν νέες ποιοτικές επενδύσεις και κατευθύνσεις του χρήματος.

       Το κέρδος πρέπει να γίνει επένδυση και όχι πλούτος και άνεση. Δεν πρέπει να είναι κίνητρο της εργασίας, η παύση της εργασίας, ο πλούτος και η άγονη συνταξιοδότηση από την παραγωγική εργασία.

        Κανένα οικονομικό μοντέλο δεν ευδοκιμεί με τον θάνατο της εργατικότητας. Η φορολογία πρέπει να θρέφει την εργατικότητα και να εξυγιαίνει τα κίνητρά της. Η δημόσια διοίκηση δεν πρέπει να είναι μια επιχείρηση εργασίας, αλλά ένας χώρος ποιοτικής κατεύθυνσης και αναγέννησης της κοινωνίας.

14 Απριλίου 2010

του συγγραφέα Γιάννη Ζήση, 
απόσπασμα από το βιβλίο «Συνθετική Ψυχολογία».
ioanniszisis@solon.org.gr