Η ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ (του Γιώργου Μαυρουλέα)
Η συνήθης θεώρηση έχει να κάνει με μια βαθιά ιδιοτελή χρήση του, όπου το χρήμα που έχω ανήκει μόνο σε μένα και το χρησιμοποιώ αποκλειστικά για τις δικές μου ανάγκες. Αυτό μάλιστα θεωρείται τόσο αυτονόητο που αν για παράδειγμα έλεγες σε κάποιον ότι πρέπει να συμβάλει οικονομικά στην ενίσχυση κάποιων κοινωνικών ή περιβαλλοντικών δράσεων, αυτό το «πρέπει» θα τον αναστάτωνε σε βαθμό αγανάκτησης. |
Το χρήμα έχει δύναμη. Μια δύναμη που του την αποδίδουμε όμως εμείς οι ίδιοι, αφού εμείς οι ίδιοι το δημιουργήσαμε και εμείς το συντηρούμε. Χωρίς εμάς τους ανθρώπους το χρήμα θα ήταν ένα άχρηστο πράγμα. Στη φύση δεν υπάρχει χρήμα και όλο αυτό το ανθρώπινο εποικοδόμημα δε θα είχε κανένα ρόλο χωρίς εμάς. Είναι ένα ψυχολογικό προϊόν του ανθρώπου, ένα συμβολικό αντίκρισμα ενέργειας όπου όλη του η ύπαρξη κρέμεται από την αποδοχή που έχει στις συνειδήσεις μας. Αυτό βέβαια δεν το καθιστά αδύναμο. Αντιθέτως ακριβώς γιατί είναι ένα εποικοδόμημα έχει τόσο ισχυρή επίδραση πάνω μας. Ως γνωστόν ρέπουμε ως είδος στην ειδωλοποίηση της ισχύος (έστω και της συμβολικής). Είναι αλήθεια ότι το χρήμα έχει βοηθήσει την ανθρωπότητα στο να ξεφύγει από την ανάγκη της επιβίωσης. Μόνο με την ανταλλαγή προϊόντων η ανέχεια θα ήταν τέτοια που δε θα μπορούσε να απελευθερώσει χρόνο για τον άνθρωπο και ένα τεράστιο τμήμα του υγειούς ανθρώπινου πολιτισμού σήμερα δε θα υπήρχε. Αλλά αυτό που συμβαίνει είναι ότι το χρήμα έχει καταλήξει να παίζει ένα ρόλο κυριαρχίας και εξουσίας. Σε τέτοιο μάλιστα βαθμό όπου το ίδιο το χρήμα να υπερβαίνει σε αξία ακόμη και την ίδια την ανθρώπινη (και όχι μόνο) ζωή. Ας κάνουμε μία γρήγορη αποτύπωση της σημερινής χρήσης του χρήματος. Τα μεγαλύτερα σήμερα χρηματικά ποσά ανά τομέα ξοδεύονται (κατά σειρά μεγεθών) σε στρατιωτικό εξοπλισμό, σε ναρκωτικά, σε αλκοόλ και στην πορνεία! Το θαυμαστικό εδώ δείχνει πόσο μακρυά από την αλήθεια βρισκόμαστε όταν ισχυρίζονται κάποιοι ότι δεν υπάρχουν τα χρήματα για να μπορέσει η ανθρωπότητα να επιλύσει τα τεράστια προβλήματα που την ταλανίζουν, όπως η φτώχεια και η πείνα, η περιβαλλοντική καταστροφή, τα ζητήματα που συνδέονται με τη μετανάστευση και τους πολέμους, η οικονομική κρίση, η ανεργία, το ενεργειακό κλπ. Αυτή η βαθιά ιδιοτελής στάση απέναντι στο χρήμα, τόσο από τη μεριά όλων ως ατομικές μονάδες, όσο και ως κοινωνία ή έθνος ή πολυεθνικός οργανισμός καταδεικνύει ότι υπάρχει ένας βαθύς πυρήνας ιδιοτέλειας στον άνθρωπο που είναι και η βαθύτερη αιτία της κοινωνικής αποσάθρωσης,της διαφθοράς της βίας και της εγκληματικότητας, αφού κατασταλάζει και επικάθεται σ’ ολόκληρο το κοινωνικό πεδίο.
|