Creative Commons License
Είναι ελεύθερη: για Διανομή: για αναπαραγωγή, διανομή, παρουσίαση στο κοινό του Έργου. Υπό τις ακόλουθες προϋποθέσεις >>>
Ποιήση - Ποιήματα


Ποίημα: "Ποιός είδε κράτος λιγοστό", του Γεωργίου Σουρή
Ποίηση - Ποιήματα

Georgios_Souris_common
Φωτό:Wikimedia

Ποιός είδε κράτος λιγοστό
σ’ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;
Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά’ χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
νά’ χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Περισσότερα...
 
Ποίημα: "Σεισάχθεια", της Ιωάννας Μουτσοπούλου
Ποίηση - Ποιήματα
SolonΑπό την ποιητική συλλογή «Ψυχές της Ίστορίας»
 Μορφές του παρελθόντος μελλοντικές σαρώσανε τον κόσμο όλο,
μα οι σφραγίδες τους δεν διαβάστηκαν,
χαθήκανε στης λήθης την ανομία,
σαν λέξεις δίχως το νόημά τους
που βυθίζονταν αργά στο βούρκο του τίποτα.
Περισσότερα...
 
Ποίημα: "Νέα Γένεση", του Ρόμπερτ Μούλλερ
Ποίηση - Ποιήματα
iliovasilema

Ποιήμα από το βιβλίο του
Ρόμπερτ Μούλλερ*,
«Δίνοντας μορφή σε μια
Παγκόσμια Πνευματικότητα»

Ακούστε το ποίημα σε μορφή mp3

Περισσότερα...
 
Ποίημα: "Το Μάθημα των Πουλιών", Αρχιμ. Δαμασκηνός Θ. Ζαχαράκης
Ποίηση - Ποιήματα

poulia_zwa-4-43_700_a_min

Με τα πουλιά να μοιάσουμε, απ’ αυτά να διδαχθούμε,
κοντά τους να σπουδάσουμε το πώς πρέπει να ζούμε.

Δεν σπέρνουμε, δεν νοιάζονται, ακολουθούν τη φύση,
σύμφωνα με τις προσταγές του Κτίσαντος την κτίση.

Περισσότερα...
 
Από το «θάνατο στην Έρημο», του Robert Browning
Ποίηση - Ποιήματα

alex_west_browning_300_a

Τρεις ψυχές που απαρτίζουν μια ψυχή πρώτα, δηλαδή,
Η ψυχή του καθενός και όλων των μερών του σώματος
Που εδρεύοντας εκεί μέσα, εργάζεται και είναι ό,τι ΚΑΝΕΙ

Περισσότερα...
 
Ποίημα: "Της Φύσης το Όνειρο", της Ιωάννας Μουτσοπούλου
Ποίηση - Ποιήματα

Tis_fisis_to_oneiro_1_300

Το ποίημα
«Της Φύσης το Όνειρο», μελοποιήθηκε από τον συνθέτη Πασχάλη Τόνιο για τη γιορτή
«Ένα Τραγούδι για το Περιβάλλον».


Διαβάστε το ποίημα (
pdf αρχείο, 2ΜΒ)
πατώντας στην εικόνα

 
 
Περισσότερα...
 
Ποίημα: "Των Σκουπιδιών ο Αίνος", του Γιάννη Ζήση Εκτύπωση E-mail
Ποίηση - Ποιήματα

still-life-van gogh wikip.jpgBlog 280Κείτονται ξεχασμένα,
άλλοτε χρήσιμα και αγοραστά,
χωρίς σημαίες,
μνήματα
μιας καθημερινότητας,
σύνορα λήθης,
ριγμένα
στις ομορφιές όπου οργιάζει η φύση.

Περισσότερα...
 
Ποίημα: "Σπερχειός", του Γιάννη Ζήση
Ποίηση - Ποιήματα

Για άλλους ήτανε ο Πότομακ
ανεβαίνοντάς τον,
για μένα είν’ ο Σπερχειός,
όποτε απ’ την πόλη έφευγα
γιορτές και Πάσχα,
με λάμψεις φανταστικές
της εφηβείας νύμφες,
επισκέψεις σ’ έκθεση της φύσης.

Και μετά περίπατοι συζυγικότητα γεμάτοι,
καθημερινής, μόνιμης ζωής ουσία.

Και η φυγή μακριά απ΄το χωριό
αυλή σπιτιού μας είναι.

διαβάστε όλο το ποίημα: " Σπερχειός

 

 
Ποιήμα: "Η χελώνα του Δαρβίνου", του Γιάννη Ζήαη
Ποίηση - Ποιήματα

Μέσα στις ανωνυμίες της Νύχτας
μετρούσε μέρες ζωής δίχως ρολόγια
ένα πλάσμα από τα βάθη του Γαλήνιου Ονείρου
της ζωής το κοίτασμα
μ’ ανάγλυφη
χάρη άτομο
στους κύκλους της αναγέννησης.

Περισσότερα...
 
Ποίημα: "Στρατιά", του Γιάννη Ζήση
Ποίηση - Ποιήματα

Απ’ την αρχέγονη πνοή
η ζωή μοιράστηκε
στης ύλης το σθένος,
έπνεε επί των υδάτων και των κοιλάδων
φως αισθητό
και ήταν νοητό.
Εικόνα και Ομοίωση,
αναμένουσα ενδεδυμένη η Θεότης. 
Ήταν πλήθος και μονάδες μαζί,
φυτά και ζώα,
άνθρωποι που άρχισαν το μακρύ τους δρόμο,
όλοι ελιξήρια έκστασης για τη γειτονιά του κόσμου.
Όχι ένας, αλλά μυριάδες κήποι της Εδέμ, όλη η Γη,
για της ζωής το τραγούδι,
τα ζώα και τα φυτά,
οι πέτρες και οι άνθρωποι,
κρύπτες του Μοναδικού Αρχαίου
στο πυρ της δημιουργίας,
στα έγκατα και τα ύψιστα της ενότητας
θωρούν άστρα, φωτόνια και σωμάτια στην απεραντοσύνη
κι όμως μαθαίνουν τα σκληρά μαθήματα του χρόνου.

*******

Περισσότερα...
 
Ποίημα: «Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε», του Χαλίλ Γκιμπράν
Ποίηση - Ποιήματα
earth_reach_common
"Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.

Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ' τη σοδειά του.

Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.

Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στην πομπή της κηδείας.

Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του.
Περισσότερα...
 
Ποίημα: "Η αυτοκριτική του φωτογράφου", του Γιάννη Ζήση
Ποίηση - Ποιήματα

Θεέ μου βοήθησέ με να συνέλθω
από κείνο το βάθος της μουγγής φωτογραφίας,
πάνω από το όρος της διαφήμισης
να στήσω μια σημαία κατανόησης
με τα πύρινα βλέμματα των ονείρων
ν' ανεμίσω τα νοήματα
κι ύστερα ξανά να υφάνω τις λέξεις
μ' ένα τραγούδι βεβαιότητας πώς να!·
η γη συνεχίζει τον Δρόμο της Ζωής
κι ας μην έχει έξοδο κινδύνου
συντροφιά μ’ ότι απ’ την αρχή ήταν ανείπωτα Οικείο
και με τ’ άλλα τα νήπια των έμβιων
στην παλιγγενεσία της Εδέμ.

Η πόλη πολύβουη και σκιεροί οι δρόμοι,
σαν απωλιθωμένο δάσος
κι οι κουφάλες μέσα από το μπετόν
ήταν κατοικημένες από ένα μόνο είδος.
Όλα αυτά ήταν των ανθρώπων μιμήσεις του δάσους
στο διάβα απεμπλουτισμένων αισθήσεων
ένα γκέττο λήθης της φύσης
η φαβέλλα των συνειδήσεων
μ' αναβολές της ζωής που απολίθωναν τις ψυχές μας.
Οι επισκέπτες της φύσης γυρνούσαν πίσω απογοητευμένοι
μοναχικοί, με δεσμευμένες τις καταθέσεις των προθέσεών τους,
ο τύμβος των σκουπιδιών έδειχνε τη νίκη της βαρβαρότητας.

Η φύση ήθελε ένα βλέμμα,
μια ακρόαση Σιγής
ενός λεπτού συνείδηση
με το θρόισμα του Χαμένου Εαυτού μας

Έξω από την πόλη
ήταν ένας βράχος
το σπίτι ενός ξωτικού
ένας τίτλος γης δοσμένος στην ομορφιά.


Γιάννης Ζήσης

διαβάστε το ποίημα: " Η αυτοκριτική του φωτογράφου" σε μορφή pdf

















 
Ποίημα: "Ωδή στη Φθία", του Γιάννη Ζήση
Ποίηση - Ποιήματα
Τι μένει στης Φθίας τα μέρη
Κυλούσε ήσυχα ο Σπερχειός,
σα θρόισμα νερών
ανέμιζαν τα μαλλιά του Αχιλλέα,
όπως οι ανταύγειες των ονείρων
οι Νηρηίδες έκρυβαν στα κύματα τα περάσματα της αιωνιότητας
κι όλη εκείνη η δόξα από μακρινές εποχές
θώπευε τα βότσαλα με απόκοσμη γαλήνη
κι απ’ τα δέντρα εγειρότανε το ύψος
μέσα στον ουρανό που χωρούσε διάφανα τα πάντα
τα χθες, τα στερνά και τα διάχρονα.
Καθάρια ήταν η νύχτα
κι η μουσική των σφαιρών
λαμποκοπούσε με αισθήσεις που αγκάλιαζαν το άπειρο,
έτσι ήταν και το χθες του Αχιλλέα
αγκαλιά με το μύθο, ομορφιά, με αλήθεια
σα κοραλλένια ακτή όπου σμίγει ο νους κι η οπτασία,
ο χορός κι η ακινησία
μπροστά στον ήλιο κι ολάκερη την ιστορία,
η ενάργεια εκείνων που ψήλωσαν τη ζωή.
Στην φθορά της Φθίας
ήταν κρυμμένο το νόημα του κόσμου
πως κοινό ήτανε το γέννωμα της ζωής και του θανάτου
κι αν κάποιος το’ να φοβότανε, ούτε τ’ άλλο αγαπούσε,
μ’ αυτή την απόσταση που μεσολαβούσε
ο κόσμος ήταν που χαλούσε
σάμπως του Αμφικτύονα η μνήμη νάχε σβηστεί
κι εκείνο το πόρισμα του Δευκαλίωνα είχε θαμπώσει.
Η φθορά παράστεκε στο τέλος
ο χρόνος αθλοθετούσε το τελείωμα
με μάρτυρα τον Φιλοκτήτη
δεκατρείς σημαίες υψώθηκαν στην Οίτη
με Ηράκλεια αρμονία οι καιροί καλλιεργούσαν θιάσους
ως το θάνατο και τον μύθο.
Και ο Πρωτεσίλαος πρωτομάρτυρας του Έπους
με τον Πάτροκλο να διαβαίνει μαζί με τον Αχιλλέα
στη Λευκή Νήσο του Μεγάλου Νόστου.
Έτσι ήταν ότι κερδίθηκε μέσα στον κόσμο,
με την φθορά του δοξασμένο,
τα ονόματα πιότερο απ’ τα σώματα
ναυάγια ερειπωμένα κι όμως ακμαία
στο κατάμεστο είναι του κόσμου
η ηδύτητα πανταχόθεν,
κόρος ενότητας πολιορκούσε το Εγώ
όταν πια οι αποστάσεις ξεχνούσαν τα σύνορα
μέσα στο κοίτασμα της ένθεης βεβαιότητας
το μέλλον «χίλιους ήλιους φωτεινότερο»
παρανάλωμα της αγάπης άσβεστο.
Τούτο απ’ την αρχή συλλογάτο ο Μύσων
στον οίκο της ελάσσονος επωνυμίας
οιστρηλατούσε της ζωής το πανδαιμόνιο
με το γέλιο της μοναξιάς του αποφαινόταν
για το πανηγύρι της φύσης,
περνούσε κατάμονος του χρόνου την αρμονία
θεατής παρερχομένων ενιαυτών
μ’ ένα όχι στα παιχνίδια των θιάσων
έμεινε άγνωστος κατάσαρκα στην αλήθεια
όχι λιγότερο υπάρχων από πρωταγωνιστές,
ιερέας του εαυτού του
έκανε πάντα μνημόσυνο στις ανοησίες.
Όταν η εποχή κατακλύσθηκε από μηχανές
κι έμοιαζε με θρύλους αρχαίους
τότε άρχισε να κτίζεται το τετράγωνο χωριό
για μια ύστατη προσπάθεια αδελφοσύνης.
Αρκούσε που αυτό ήταν μια οπτασία παλιά
κι όταν ακόμα ένας κύκλος τέλειωνε,
ήταν καλό που εδώ στην φτωχική Φθία
δούλευαν ως το τέλος τα οράματα
βγαλμένα απ’ της μοναξιάς την ανάγκη,
μέσα στην ένθεη αστραπή της αιωνιότητας
άνευ πλήθους, με τη σεμνή χαρά της αυθυπαρξίας
συντροφιά με την «αιώνια νεότητα του ατελεύτητου θέρους»
καθώς η καταναλίσκουσα πυρά του Ηρακλή
σηματοδοτούσε τον ουρανό άνωθεν της Οίτης
με τους άθλους του ενιαυτού
της ψυχής τα δρώμενα
στα πέρατα του χρόνου,
καθώς στην κοιλάδα δέσποζε το έπος της Τροίας και η Ειρήνη των Ελλήνων
η φύση παρέμεινε το διαρκές ορόσημο των ανθρωπίνων.
Στη γη του Σπερχειού
κατοικεί η γενναία πνοή
του άσβεστου παραμυθιού.
Στα πλατάνια των Λόγγων
του Αχιλλέα η ηχώ.
Με το θάρρος της ζωής
της άνοιξης τα πλάσματα
και του θέρους τα μυθεύματα,
με τη γνώριμη αισιοδοξία των ονείρων
ένα πέρασμα ομορφιάς
από το χθες ως το αύριο.
 
Ποίημα: "Το πόρισμα του Δευκαλίωνα", του Γιάννη Ζήση
Ποίηση - Ποιήματα
 
Η διάσωση του ανθρώπου
συνημμένη με τη φύση,
το χάρμα του Αμφικτύονα,
οι μνήμες για τη θέσμιση της Ειρήνης
και οι μοναξιές του Μύσωνα
στα χωράφια του αρχαίου μόχθου, μαζί με το
σιωπηλό πανηγύρι της ζωής,
στην κοιλάδα του Σπερχειού,
αποτελούν μια λησμονημένη μεγάλη υπόθεση,
τη συνάντηση μνήμης και λήθης, φθοράς και βιωσιμότητας,
μέσα στην άφρονη επικαιρότητα που σκιάζει τη σοφία,
και τα συμπεράσματα από τον αρχαίο Κατακλυσμό
και τις πολλές καταστροφικές πράξεις των ανθρώπων,
ανάμεσα στο χθες και στο μέλλον,
η ζωή κι η ψυχή δεν έχει έξοδο κινδύνου.
 
Γιάννης Ζήσης
 
Ποίημα: "Τορκουεμάδα", του Λονγκφέλλοου
Ποίηση - Ποιήματα
"Στην ηρωική εποχή, που την Ισπανία κυβερνούσαν
ο Φερδινάνδος και η Ισαβέλλα,
και αυτούς κυβερνούσε ο Τορκουεμάδα
με τον λεπτοφυή του εγκέφαλο,
σαν Μεγάλος Ιεροεξεταστής της Ισπανίας,
σ’ ένα μεγάλο κάστρο κοντά στο Βαλλαδολίδ,
περίκλειστο με τάφρο και ψηλό
κι από δάση όμορφα κρυμμένο,
κατοικούσε, όπως τα χρονικά μας λένε,
ένας ηλικιωμένος ευγενής, περήφανος και λιγομίλητος,
που τ’ όνομά του χάθηκε
μαζί με τους πέτρινούς του πύργους
κι ακόμα όλες οι πράξεις του, εκτός από μία μόνο,
μία, μα τόσο τρομερή, που ίσως καλύτερα θα ήταν
εάν ξεχνιότανε κι αυτή μαζί με όλα τ’ άλλα.
Περισσότερα...
 
Ποίηση - Ποιήματα
sunriseΑπόσπασμα από ποίημα του Ρόμπερτ Μπράουνινγκ
“Όταν όλη η φυλή τελειωθεί το ίδιο
Όπως ο άνθρωπος· όλα τείνουν στο ανθρώπινο γένος
κι αφού δημιουργηθεί ο άνθρωπος,
όλα τελειώνουν εκεί.

Περισσότερα...
 
Ποίημα του Ρόμπερτ Μούλλερ από τη "Νέα Γένεση"
Ποίηση - Ποιήματα

 

 

SuperEarth
Φωτό:Wikimedia

Άσε τα καλά νέα να ενσαρκωθούν μέσα σου
διακήρυξε την πίστη σου:
Στην ανθρωπότητα.
Στην επιτυχία μας.
Στην παραπέρα μας διεύρυνση.
Στην Ειρήνη μας, τη Δικαιοσύνη
και τη χαρά μας.

 

 

 

Περισσότερα...
 
PDF Εκτύπωση E-mail
Ποίηση - Ποιήματα
Προσευχή του Αγίου Βασιλείου, Αρχιεπισκόπου της Καισάρειας, το 370 μ.Χ.

«Ω Θεέ μου, μεγάλωσε μέσα μας το
αίσθημα της συντροφικότητας για όλα
τα ζωντανά πλάσματα, για τους μικρούς
μας αδερφούς που Εσύ τους χάρισες
τη γη για να κατοικούν μαζί μας.
Δώσε μας να καταλάβουμε ότι δεν
ζουν για μας, αλλά για τον εαυτό
τους και για Σένα κι ότι αγαπούν τη ζωή
όπως και μεις και Σε Υπηρετούν καλύτερα
από τη δική τους θέση παρά εμείς από τη δική μας».
 
« ΈναρξηΠροηγούμενο12ΕπόμενοΤέλος »

Σελίδα 2 από 2

Social Media

Photo Gallery

Διαφήμιση
Σόλων, για τη Σύνθεση και τον Οικολογικό Πολιτισμό - Copyright © 1990-2012 - Επικοινωνία