Μέσα στις ανωνυμίες της Νύχτας μετρούσε μέρες ζωής δίχως ρολόγια ένα πλάσμα από τα βάθη του Γαλήνιου Ονείρου της ζωής το κοίτασμα μ’ ανάγλυφη χάρη άτομο στους κύκλους της αναγέννησης.
Η ποίηση αναδεικνύει την αυτοαναφορικότητα της συνείδησης και τη δημιουργική εσωτερίκευσή της.
Αποτελεί κατ’ ουσίαν την έκφραση της πρωτογενούς δημιουργικότητας σε επίπεδο λέξης και ήχου, στα δομικά συστατικά δηλαδή και στην ελευθερία της επαφής τους πέρα από αυτούς τους δεσμευτικούς μοριακούς δακτύλιους της πεζής γλώσσας.
Αποτελεί μια βάση, το μικρόκοσμο του λόγου και για αυτό παρατηρείται και η μεγαλύτερη ένταση ασάφειας αλλά ταυτόχρονα και η μεγαλύτερη ανάγκη κραδασμοποίησης και μουσικής ρυθμοποίησης του λόγου.
Το όνειρο χρειαζόταν έναν καθρέφτη. Μα αυτός είχε ραγίσματα εδώ κι εκεί. Σκιές βούταγαν μέσα στο φως απ’ τις ρωγμές και το μόνο πούξεραν ήταν αυτό: πως όλα ύπαρξη είναι.
Ο χρόνος ο αγέραστος σκυφτός από τα βάρη του κόσμου περπατάει και χάνεται στου μέλλοντος τις ομίχλες, μα αφήνει πίσω του θεριά, αυτά που γέννησε η ανθρώπινη καρδιά στα πάθη βουτηγμένη.
Το χάος απλώνει τα μαύρα του φτερά, για να μη φαίνεται η ντροπή για εκείνους τους αριθμούς τους άψυχους που βαδίζουν μηχανικά στους δρόμους με τα πολύχρωμα φώτα, που άλλο δεν κάνουν απ’ το να κρύβουν τους βρυχηθμούς του σκοταδιού.
Απόσπασμα από ποίηματου Ρόμπερτ Μπράουνινγκ “Όταν όλη η φυλή τελειωθεί το ίδιο Όπως ο άνθρωπος· όλα τείνουν στο ανθρώπινο γένος κι αφού δημιουργηθεί ο άνθρωπος, όλα τελειώνουν εκεί.
«Η Ψυχή», αποτελεί απόσπασμα του ποιήματος «Η Ψυχή των Όντων». Από την ποιητική συλλογή «Ψυχές της Φύσης» Ακούστε το ποίημα σε μορφή mp3 πατώντας εδώ. Απαγγελία: Τσάκωνας Κων/νος
Όταν ο φόβος έφερνε τη φτώχεια όταν οι άνθρωποι έχαναν το κουράγιο ύστερα απ’ της ψευδαίσθησης το ναυάγιο, χρειάσθηκε μια μνήμη απ’ τα παλιά ένα τζάκι παρηγοριάς κι’ ένας άγιος φιλίας να εξηγεί πως και φτάσαμε στο μη παρέκει και πως ξανά θα ζέψουμε ελπίδες.
«Ο Πόλεμος των Σωμάτων», αποτελεί απόσπασμα του ποιήματος «Η Ψυχή των Όντων», aπό την ποιητική συλλογή «Ψυχές της Φύσης». Ακούστε το ποίημα σε μορφή mp3 πατώντας εδώ.
Ποίημα:''Σεισάχθεια''τηςΙωάννας Μουτσοπούλου Από την ποιητική συλλογή «Ψυχές της Ίστορίας»
Μορφές του παρελθόντος μελλοντικές σαρώσανε τον κόσμο όλο, μα οι σφραγίδες τους δεν διαβάστηκαν, χαθήκανε στης λήθης την ανομία, σαν λέξεις δίχως το νόημά τους που βυθίζονταν αργά στο βούρκο του τίποτα.
Από την ποιητικήσυλλογή «Ψυχές της Ιστορίας» Πλήξη, και γύρω χειρότερα λήθη, και πιο πέρα ανυπόφορη εξουσία κι ένα νησί περιπάτων εξορία του μυαλού. ----------------- Κι απ’ των τάφων τη σοφία σήματα που ορίζουν τη ζωή μ’ αυστηρή και δωρική αυθεντία κι’ αυτός ένας ταξιθέτης με μύχια ορμή. -----------------
Έτσι ο Θεός ενοικεί σε όλα, aπ’ τις λεπτότατες απαρχές της ζωής μέχρι τέλος, στον άνθρωπο -το κορύφωμα αυτού του σχήματος Ύπαρξης, την ολοκλήρωση αυτής της σφαίρας ζωής που οι ιδιότητες τους εδώ κι εκεί.
Άσε τα καλά νέα να ενσαρκωθούν μέσα σου διακήρυξε την πίστη σου: Στην ανθρωπότητα. Στην επιτυχία μας. Στην παραπέρα μας διεύρυνση. Στην Ειρήνη μας, τη Δικαιοσύνη και την χαρά μας.
Από την ποιητική συλλογή:«Ψυχές της Ιστορίας» Επαμεινώνδας * Σ' εκείνη την πέτρα την πολύ παλιά με τα βρύα που στρώσανε το πράσινο βελούδο υμνολογώντας τη ζωή που έσμιξε μοναχικούς ψιθύρους σε έναν, αντρας μονάχος κάθεται και σιωπηλά στο βάθος ατενίζει, σαν νάναι η ψυχή η αθέατη μες στο τοπίο τούτο ‘δώ κρυμμένη και να κρατάει αυτά τα μυστικά που φως μπορούν απρόσμενα να ρίξουν στης ζωής τ’ απόκρημνα μονοπάτια.
Η ποίηση αναδεικνύει την αυτοαναφορικότητα της συνείδησης και τη δημιουργική εσωτερίκευσή της.
Από την ποιητική
Από την ποιητική συλλογή 
