Ποιός είδε κράτος λιγοστό σ’ όλη τη γη μοναδικό, εκατό να εξοδεύει και πενήντα να μαζεύει; Να τρέφει όλους τους αργούς, νά’ χει επτά Πρωθυπουργούς, ταμείο δίχως χρήματα και δόξης τόσα μνήματα; νά’ χει κλητήρες για φρουρά και να σε κλέβουν φανερά, κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε τον κλέφτη να γυρεύουνε;
«Η Ψυχή», αποτελεί απόσπασμα του ποιήματος «Η Ψυχή των Όντων». Από την ποιητική συλλογή «Ψυχές της Φύσης» Ακούστε το ποίημα σε μορφή mp3 πατώντας εδώ. Απαγγελία: Τσάκωνας Κων/νος
«Ο πόλεμος των σωμάτων», αποτελεί απόσπασμα του ποιήματος «Η Ψυχή των Όντων», aπό την ποιητική συλλογή «Ψυχές της Φύσης». Ακούστε το ποίημα σε μορφή mp3 πατώντας εδώ
Του Θορώ εμπειρία πλάσμα της Ουώλντεν με την ευλογία του Θεού κάτοικος των ουρανών σιτευτής και θεριστής στης χαράς τις τροχιές γεμάτος διηγήματα απ΄τα τσαμπιά του αυγουστιάτικου αμπελιού
Τραγωδία γοργόφτερη, αθώρητη συνάμα στη σκιά, στων ανωρίμων το βλέμμα, το πάχος του πλούτου στις ξέφρενες τις εξορμήσεις μισθώνοντας μισθωτούς απρόσεχτους υπηρέτες, της χλιδής τους συνεργούς οδηγούς στη νύχτα.
Δεν έγιναν γι’ αυτόν οι δορυφόροι. Δεν ήταν γι’ αυτόν τα νοσοκομεία. Δεν ήταν γι’ αυτόν οι επενδύσεις. Δεν ήταν γι’ αυτόν οι ελευθερίες και οι νόμοι. Άγνωστος ήρθε – Ανώνυμος ήταν. Μπορούσε εύκολα να σκοτωθεί δίχως τα media να τον απαθανατίσουν.
Με τα πουλιά να μοιάσουμε, απ’ αυτά να διδαχθούμε, κοντά τους να σπουδάσουμε το πώς πρέπει να ζούμε. Δεν σπέρνουμε, δεν νοιάζονται, ακολουθούν τη φύση, σύμφωνα με τις προσταγές του Κτίσαντος την κτίση.
Τρεις ψυχές που απαρτίζουν μια ψυχή πρώτα, δηλαδή, Η ψυχή του καθενός και όλων των μερών του σώματος Που εδρεύοντας εκεί μέσα, εργάζεται και είναι ό,τι ΚΑΝΕΙ
Ποιήματα όπως αυτό επιχειρούν να ευαισθητοποιήσουν και να σταθούν ενάντια στη βαρβαρότητα και τη βλαπτικότητα εθίμων όπως αυτό της σφαγής των ελάτων τα Χριστούγεννα και των αμνών το Πάσχα, αναδεικνύοντας τον παραλογισμό. Έτσι τίθεται το ερώτημα: μετά από την αφαίρεση της ζωής του έλατου, καθώς το ζωντανό έλατο είναι πλέον κενό και συνεπώς ψεύτικο αφού το σκοτώσαμε, τί το θέλουμε νεκρό, αλλά δήθεν σαν ζωντανό και αυθεντικό; Θέλουμε «αληθινή» μορφή χωρίς ζωή; Τέτοιο όμως πράγμα δεν υπάρχει..... είναι μια φριχτή επινόηση. Αυτές τις φριχτές επινοήσεις μπορούμε να τις πολεμήσουμε μέσα από την ψυχή μας. Στην ψυχή μας είναι που παραπέμπει η ποίηση, γι’ αυτό είναι που τη χρειαζόμαστε και αυτή είναι η ευθύνη της.
Watch the video of the poem "The Lament of the Firs"
Poem "The Lament Of The Firs"
from Ioanna Moutsopoulou's poetry collection "Souls Of Nature"
Reciters: Emmi Stilianidi – Alexandros Spirakis Music by Nikos Theodorakis
Poems like this are trying to raise awareness and to stand against the barbarity and the harmfulness of customs such as the felling of firs for Christmas. We are facing the question; Which is the "value" of a dead fir that we use it, as if it was a living tree? We should oppose these customs by acknowledging that every form of life has value regardless of its worth to human beings. (Earth Charter)
Το ποίημα «Της Φύσης το Όνειρο», μελοποιήθηκε από τον συνθέτη Πασχάλη Τόνιο για τη γιορτή «Ένα Τραγούδι για το Περιβάλλον» η οποία πραγματοποιήθηκε στις 7 Μαϊου 2009 στο μέγαρο μουσικής Αθηνών & στις 20 Οκτωβρίου 2009 στο μέγαρο μουσικής Θεσσαλονίκης.
Διαβάστε το ποίημα (pdfαρχείο, 2ΜΒ) πατώντας στην εικόνα
Μια ψυχή είμαι, κλειστή μέσα σε βότσαλο, λιτή, μέσα στο άρωμα του άνθους πανδαισία,
το φως του ήλιου να ποθεί που φέρνει αγάπη στη ζωή, άπιαστη κι όμορφη, μα πάντοτε οικεία.
Τα χαμόγελα της ζωής είχαν πεθάνει, στ’ άσπρα μαλλιά οι σημασίες στέκονταν, χωρίς όμως την πρότερη λάμψη που τύφλωνε τη ματιά κι έχτιζε πύργους λαθών και ψεύδους.
Η μοναξιά είχε σαρώσει τους πονηρούς ίσκιους, γιατί η αλήθεια είναι οδυνηρή, γι’ αυτό δεν έχει πύργους για να μπει, μονάχα η θλίψη γέμισε στο πέρασμά της τους ευτυχισμένους τόπους.
Η ποίηση αναδεικνύει την αυτοαναφορικότητα της συνείδησης και τη δημιουργική εσωτερίκευσή της. Αποτελεί κατ’ ουσίαν την έκφραση της πρωτογενούς δημιουργικότητας σε επίπεδο λέξης και ήχου, στα δομικά συστατικά δηλαδή και στην ελευθερία της επαφής τους πέρα από αυτούς τους δεσμευτικούς μοριακούς δακτύλιους της πεζής γλώσσας.
Αποτελεί μια βάση, το μικρόκοσμο του λόγου και για αυτό παρατηρείται και η μεγαλύτερη ένταση ασάφειας αλλά ταυτόχρονα και η μεγαλύτερη ανάγκη κραδασμοποίησης και μουσικής ρυθμοποίησης του λόγου.
