Δεν έγιναν γι’ αυτόν οι δορυφόροι. Δεν ήταν γι’ αυτόν τα νοσοκομεία. Δεν ήταν γι’ αυτόν οι επενδύσεις. Δεν ήταν γι’ αυτόν οι ελευθερίες και οι νόμοι. Άγνωστος ήρθε – Ανώνυμος ήταν. Μπορούσε εύκολα να σκοτωθεί δίχως τα media να τον απαθανατίσουν.
Με τα πουλιά να μοιάσουμε, απ’ αυτά να διδαχθούμε, κοντά τους να σπουδάσουμε το πώς πρέπει να ζούμε. Δεν σπέρνουμε, δεν νοιάζονται, ακολουθούν τη φύση, σύμφωνα με τις προσταγές του Κτίσαντος την κτίση.
Φως! Ουσία από το πυρ το πιο αρχαίο, στις απαρχές του κόσμου τις χαμένες πίσω στο χρόνο, τότε που το Πνεύμα το άυλο φωτοβόλησε το αρχέγονο σκότος σε μια εκρηκτική στιγμή θέλησης εκλύοντας τον εαυτό του, τον ανεξάντλητο, σε θυσία ανεξερεύνητη στης μορφής τα όρια.
Light! An essence from the most ancient fire, at the outset of the world lost back in time, then when the immaterial Spirit shot with light the primeval darkness in an explosive moment of will emitting itself, the inexhaustible, in an unfathomable sacrifice on the outlines of form.
Τρεις ψυχές που απαρτίζουν μια ψυχή πρώτα, δηλαδή, Η ψυχή του καθενός και όλων των μερών του σώματος Που εδρεύοντας εκεί μέσα, εργάζεται και είναι ό,τι ΚΑΝΕΙ
Ποιήματα όπως αυτό επιχειρούν να ευαισθητοποιήσουν και να σταθούν ενάντια στη βαρβαρότητα και τη βλαπτικότητα εθίμων όπως αυτό της σφαγής των ελάτων τα Χριστούγεννα και των αμνών το Πάσχα, αναδεικνύοντας τον παραλογισμό. Έτσι τίθεται το ερώτημα: μετά από την αφαίρεση της ζωής του έλατου, καθώς το ζωντανό έλατο είναι πλέον κενό και συνεπώς ψεύτικο αφού το σκοτώσαμε, τί το θέλουμε νεκρό, αλλά δήθεν σαν ζωντανό και αυθεντικό; Θέλουμε «αληθινή» μορφή χωρίς ζωή; Τέτοιο όμως πράγμα δεν υπάρχει..... είναι μια φριχτή επινόηση. Αυτές τις φριχτές επινοήσεις μπορούμε να τις πολεμήσουμε μέσα από την ψυχή μας. Στην ψυχή μας είναι που παραπέμπει η ποίηση, γι’ αυτό είναι που τη χρειαζόμαστε και αυτή είναι η ευθύνη της.
Watch the video of the poem "The Lament of the Firs"
Poem "The Lament Of The Firs"
from Ioanna Moutsopoulou's poetry collection "Souls Of Nature"
Reciters: Emmi Stilianidi – Alexandros Spirakis Music by Nikos Theodorakis
Poems like this are trying to raise awareness and to stand against the barbarity and the harmfulness of customs such as the felling of firs for Christmas. We are facing the question; Which is the "value" of a dead fir that we use it, as if it was a living tree? We should oppose these customs by acknowledging that every form of life has value regardless of its worth to human beings. (Earth Charter)
Το ποίημα «Της Φύσης το Όνειρο», μελοποιήθηκε από τον συνθέτη Πασχάλη Τόνιο για τη γιορτή «Ένα Τραγούδι για το Περιβάλλον» η οποία πραγματοποιήθηκε στις 7 Μαϊου 2009 στο μέγαρο μουσικής Αθηνών & στις 20 Οκτωβρίου 2009 στο μέγαρο μουσικής Θεσσαλονίκης.
Διαβάστε το ποίημα (pdfαρχείο, 2ΜΒ) πατώντας στην εικόνα
Μια ψυχή είμαι, κλειστή μέσα σε βότσαλο, λιτή, μέσα στο άρωμα του άνθους πανδαισία,
το φως του ήλιου να ποθεί που φέρνει αγάπη στη ζωή, άπιαστη κι όμορφη, μα πάντοτε οικεία.
Τα χαμόγελα της ζωής είχαν πεθάνει, στ’ άσπρα μαλλιά οι σημασίες στέκονταν, χωρίς όμως την πρότερη λάμψη που τύφλωνε τη ματιά κι έχτιζε πύργους λαθών και ψεύδους.
Η μοναξιά είχε σαρώσει τους πονηρούς ίσκιους, γιατί η αλήθεια είναι οδυνηρή, γι’ αυτό δεν έχει πύργους για να μπει, μονάχα η θλίψη γέμισε στο πέρασμά της τους ευτυχισμένους τόπους.
Η ποίηση αναδεικνύει την αυτοαναφορικότητα της συνείδησης και τη δημιουργική εσωτερίκευσή της. Αποτελεί κατ’ ουσίαν την έκφραση της πρωτογενούς δημιουργικότητας σε επίπεδο λέξης και ήχου, στα δομικά συστατικά δηλαδή και στην ελευθερία της επαφής τους πέρα από αυτούς τους δεσμευτικούς μοριακούς δακτύλιους της πεζής γλώσσας.
Αποτελεί μια βάση, το μικρόκοσμο του λόγου και για αυτό παρατηρείται και η μεγαλύτερη ένταση ασάφειας αλλά ταυτόχρονα και η μεγαλύτερη ανάγκη κραδασμοποίησης και μουσικής ρυθμοποίησης του λόγου.
«Διαβάζοντας το ποίημα στις ανεμώνες» της Ιωάννας Μουτσοπούλου
Από την ποιητική συλλογή "Ψυχές της Φύσης" αφιερωμένο στην παγκόσμια ημέρα της ποίησης & την άνοιξη.
διαβάστε το ποίημα (pdf αρχείο, 892kb) πατώντας πάνω στην εικόνα
Εκεί, στου αγρού την άκρη την ηλιόλουστη, οι ανεμώνες της νεότητας ξεκουράζονται. Το μήνυμα πια της αρχής της νέας ακούστηκε. Τα μάτια της καρδιάς είδαν τον ήχο
και αναγάλλιασαν στις φωτεινές ακτίνες τ’ ουρανού που χόρευαν σε κύματα πυρός κι εκστατικά τα σύμπαντα αντίκρυζαν το μέλλον.
Θεωρούμε πλέον ως ποίηση μετά από την απελευθέρωση από τις περιγραφικές ρυθμίσεις και τους περιγραφικούς κανόνες του στίχου, ως έκφρασης έντεχνου λόγου, την νοηματική ασυνέχεια και την νοηματική ασάφεια που φτάνουν έως την ανυπαρξία του νοήματος.
Πολλές φορές, ο στίχος λειτουργεί σαν φράση που υπαινίσσεται το αυτονόητο και δημιουργεί μια ακόμη ασάφεια γι’ αυτό που υποδηλώνεται ως αυτονόητο. Τελικά αυτό το παιχνίδι γοητείας που είναι καθαρά ψυχολογική, έχει αποσχιστεί απ’ τον λόγο και από τον αισθητικό κανόνα. Είναι το ίδιο παιχνίδι που παίζεται στο επίπεδο των δύο φύλων και το ίδιο παιχνίδι που παίζεται στην πολιτική.
Τόση χάρη σ’ εκείνη τη γούνα τη μαυρόασπρη, την τόσο άδολη που γούνινο παιχνίδι θύμισε για τα μικρά παιδιά, που πιο πολύ γυρεύουνε της αγκαλιάς την απαλή στοργή παρά τα παιχνίδια της αβεβαιότητας που ο νους κρύβει ζηλότυπα στις σκοτεινές του κρύπτες.
Για άλλους ήτανε ο Πότομακ ανεβαίνοντάς τον, για μένα είν’ ο Σπερχειός, όποτε απ’ την πόλη έφευγα γιορτές και Πάσχα, με λάμψεις φανταστικές της εφηβείας νύμφες, επισκέψεις σ’ έκθεση της φύσης.
Και μετά περίπατοι συζυγικότητα γεμάτοι, καθημερινής, μόνιμης ζωής ουσία.
Και η φυγή μακριά απ΄το χωριό αυλή σπιτιού μας είναι.
Απ’ την αρχέγονη πνοή η ζωή μοιράστηκε στης ύλης το σθένος, έπνεε επί των υδάτων και των κοιλάδων φως αισθητό και ήταν νοητό. Εικόνα και Ομοίωση, αναμένουσα ενδεδυμένη η Θεότης. Ήταν πλήθος και μονάδες μαζί, φυτά και ζώα, άνθρωποι που άρχισαν το μακρύ τους δρόμο, όλοι ελιξήρια έκστασης για τη γειτονιά του κόσμου. Όχι ένας, αλλά μυριάδες κήποι της Εδέμ, όλη η Γη, για της ζωής το τραγούδι, τα ζώα και τα φυτά, οι πέτρες και οι άνθρωποι, κρύπτες του Μοναδικού Αρχαίου στο πυρ της δημιουργίας, στα έγκατα και τα ύψιστα της ενότητας θωρούν άστρα, φωτόνια και σωμάτια στην απεραντοσύνη κι όμως μαθαίνουν τα σκληρά μαθήματα του χρόνου.
Ένα ποίημα για την ανάγκη ύπαρξης ενός κινήματος απάντηση για το ανθρωπολογικό έλλειμμα και τα οικονομικά συμφέροντα που προκαλούν τις κλιματικές αλλαγές.
Γιάννης Ζήσης
Του Λονγκφέλλοου
‘‘Στην ηρωική εποχή, που την Ισπανία κυβερνούσαν ο Φερδινάνδος και η Ισαβέλλα, και αυτούς κυβερνούσε ο Τορκουεμάδα με τον λεπτοφυή του εγκέφαλο, σαν Μεγάλος Ιεροεξεταστής της Ισπανίας, σ’ ένα μεγάλο κάστρο κοντά στο Βαλλαδολίδ, περίκλειστο με τάφρο και ψηλό κι από δάση όμορφα κρυμμένο, κατοικούσε, όπως τα χρονικά μας λένε, ένας ηλικιωμένος ευγενής, περήφανος και λιγομίλητος, που τ’ όνομά του χάθηκε μαζί με τους πέτρινούς του πύργους κι ακόμα όλες οι πράξεις του, εκτός από μία μόνο, μία, μα τόσο τρομερή, που ίσως καλύτερα θα ήταν εάν ξεχνιότανε κι αυτή μαζί με όλα τ’ άλλα.
Κυλούσε ήσυχα ο Σπερχειός,σα θρόισμα νερώνανέμιζαν τα μαλλιά του Αχιλλέα,όπως οι ανταύγειες των ονείρωνοι Νηρηίδες έκρυβαν στα κύματα τα περάσματα της αιωνιότηταςκι όλη εκείνη η δόξα από μακρινές εποχέςθώπευε τα βότσαλα με απόκοσμη γαλήνηκι απ’ τα δέντρα εγειρότανε το ύψοςμέσα στον ουρανό που χωρούσε διάφανα τα πάντατα χθες, τα στερνά και τα διάχρονα.
Προσευχή του Αγίου Βασιλείου, Αρχιεπισκόπου της Καισάρειας, το 370 μ.Χ. «Ω Θεέ μου, μεγάλωσε μέσα μας το αίσθημα της συντροφικότητας για όλα τα ζωντανά πλάσματα, για τους μικρούς μας αδερφούς που Εσύ τους χάρισες τη γη για να κατοικούν μαζί μας. Δώσε μας να καταλάβουμε ότι δεν ζουν για μας, αλλά για τον εαυτό τους και για Σένα κι ότι αγαπούν τη ζωή όπως και μεις και Σε Υπηρετούν καλύτερα από τη δική τους θέση παρά εμείς από τη δική μας».
Των σκουπιδιών ο αίνος
Κείτονται ξεχασμένα, άλλοτε χρήσιμα και αγοραστά, χωρίς σημαίες, μνήματα μιας καθημερινότητας., σύνορα λήθης, ριγμένα στις ομορφιές όπου οργιάζει η φύση. Κανείς δεν τα αγάπησε, κανείς δεν δόξασε το πεπρωμένο τους, κανείς δεν θυμιάτισε το παρελθόν τους,
Η διάσωση του ανθρώπουσυνημμένη με τη φύση,το χάρμα του Αμφικτύονα,οι μνήμες για τη θέσμιση της Ειρήνηςκαι οι μοναξιές του Μύσωναστα χωράφια του αρχαίου μόχθου, μαζί με τοσιωπηλό πανηγύρι της ζωής,στην κοιλάδα του Σπερχειού,αποτελούν μια λησμονημένη μεγάλη υπόθεση,τη συνάντηση μνήμης και λήθης, φθοράς και βιωσιμότητας,μέσα στην άφρονη επικαιρότητα που σκιάζει τη σοφία,και τα συμπεράσματα από τον αρχαίο Κατακλυσμόκαι τις πολλές καταστροφικές πράξεις των ανθρώπων,ανάμεσα στο χθες και στο μέλλον,η ζωή κι η ψυχή δεν έχει έξοδο κινδύνου.
Γιάννης Ζήσης
Η αυτοκριτική του φωτογράφου
Θεέ μου βοήθησέ με να συνέλθω από κείνο το βάθος της μουγγής φωτογραφίας, πάνω από το όρος της διαφήμισης να στήσω μια σημαία κατανόησης με τα πύρινα βλέμματα των ονείρων ν' ανεμίσω τα νοήματα κι ύστερα ξανά να υφάνω τις λέξεις μ' ένα τραγούδι βεβαιότητας πώς να! ...
